“กลิ่นอัลฟ่าชั้นต่ำนั่นมันติดตัวนายมา! นายลืมไปแล้วหรือไง หลินจื่อโม่... ว่านายอยู่ในสถานะอะไรที่นี่!”
“คุณจาง! ผมเจ็บนะครับ!” จื่อโม่พยายามดันอกแกร่งออก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจและหวาดกลัว
“ผมไม่เคยลืมว่าผมเป็นแค่ลูกหนี้ เป็นแค่พี่เลี้ยงเด็ก! ผมกับไฮ่เฉิงเราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ คุณไม่มีสิทธิ์มาปรักปรำผมแบบนี้นะครับ!”
คำว่า แค่ลูกหนี้ และ เพื่อนกัน ยิ่งเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงแห่งสัญชาตญาณหึงหวง จางเหว่ยขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด ดวงตาคมดุจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจื่อโม่คล้ายจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว
นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการผู้เขียน ตัวละคร สถานที่ และเหตุการณ์เป็นเรื่องสมมุติ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านเพื่อความบันเทิง
ถึงนักอ่านที่น่ารักทุกคน 🤍
ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านเรื่องของเรานะคะ ทุกยอดอ่าน ทุกคอมเมนต์ ทุกกำลังใจ เป็นพลังให้เรานั่งหน้าคีย์บอร์ดต่อได้เสมอ
หวังว่าตัวอักษรเล็กๆ เหล่านี้จะพาทุกคนยิ้ม หัวเราะ เขิน หรือร้องไห้ไปกับตัวละครได้บ้าง และถ้าเรื่องนี้ช่วยให้วันธรรมดาวันหนึ่งของคุณพิเศษขึ้นนิดเดียว เราก็ดีใจมากแล้ว
ขอบคุณที่เลือกใช้เวลามาอยู่ในโลกที่เราสร้างขึ้นนะคะ แล้วเจอกันในตอนต่อไป ขอฝากตัวละครทุกคนไว้ในหัวใจของทุกคนด้วยนะ 💖
ด้วยรักและความขอบคุณเสมอ
Soulmate_BL
Guest
