ไห่ถังใต้แสงจันทร์

ฉัoกำลังยืนจัดตู้เสื้อผ้าให้ ซ่งอวี่อัน อย่างประณีตทีละตัวเหมือนที่เคยทำมาตลอดสามปี 

นิ้วมือของฉันลูบผ่านเนื้อผ้าแผ่วเบา ในใจแอบคิดถึงเมนูกับข้าวสำหรับมื้อดึกที่เตรียมอุ่นไว้ให้เขาหลังจากกลับจากทำงาน  

แล้วเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็มาหยุดลงที่ด้านหลัง 

เขายืนอยู่ตรงประตู บนตัวยังคงอยู่ในชุดสูทสากล 

แววตากลับเรียบเฉยจนน่าใจหาย น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นนิ่งสนิท ราวกับเรื่องที่เขากำลังจะพูดเป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศธรรมดา 

“หว่านหว่านเพิ่งกลับประเทศ หลับไม่ค่อยสนิท ห้องรับแขกเล็กเกินไป...เธออยู่ไม่ชิน” 

มือที่กำลังถือไม้แขวนเสื้อของฉันชะงักค้างไปในอากาศ ความเงียบเข้าจู่โจมห้องทั้งห้องจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน  

ฉันหันกลับไปมองสามีที่แต่งงานกันมาสามปีด้วยความรู้สึกชาหนึบ 

“คุณเลยจะให้เธอมาอยู่ห้องนอนใหญ่ของเรา?” ฉันถาม เสียงเบาจนแทบกลืนหายไปในลำคอ