“เหี้ยเอ๊ย! ทำไมค่า Interaction แม่งถึงได้ฝืดขนาดนี้วะ!?”
เหนือสบถกับตังเองก่อนจะยื่นมือไปคว้าแก้วกาแฟที่ละลายจนหมดความเย็นไปแล้วขึ้นมาดูด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!..
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่บานประตูห้องแล็บจะถูกเปิดพร้อมกับร่างเพรียวบางที่กำลังก้าวเข้ามา รอยยิ้มคุ้นตาของ ‘ซัน’ นิสิตคณะอักษรฯ ปรากฏบนดวงหน้าที่มักจะโผล่มาถูกจังหวะเสมอ
“กินอะไรบ้างยังครับ? จะหกโมงแล้วนะ”
เหนือเหลือบมองคนตัวเล็กที่เดินเข้ามาพร้อมถุงขนมปังเจ้าเก่าเจ้าประจำ คิ้วเข้มกระตุกเล็กน้อยก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า
“ถามจริง…คณะมึงนี่ เขาไม่มีอะไรทำกันหรือไง ถึงได้มาวอแวห้องแล็บทุกวันเลย”
ซันวางถุงขนมปังแหมะบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยกระดาษจดสูตร ก่อนจะโน้มตัวลงมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของคนพี่ด้วยรอยยิ้ม
“ก็ห่วงพี่ไง ถึงได้แวะมาบ่อยๆ ทำไมชอบทำหน้าเครียดจัง ไม่กลัวแก่เร็วหรอ?”
“ก็ต้องเครียดดิ โปรเจกต์ AI กูแม่งรันไม่ผ่านสักที โคตรรำคาญเลย!”
เหนือว่าพลางถอดแว่นสายตาออกแล้วนวดขมับเบาๆ
“ก็ไอ้ระบบที่กูเขียนเนี่ย มันต้องการข้อมูลพฤติกรรมมนุษย์ซึ่งค่อนข้างจะสมจริง แต่ไอ้พวกโมเดลที่กูจ้างมา แม่งทำได้แค่ดัดจริตยิ้มให้กล้องไปวันๆ เสียเวลาฉิบหาย!”
ซันหัวเราะเบาๆ ให้กับความดิบของคนตรงหน้าที่ไม่ได้สร้างความน่าเกรงขามให้เจ้าตัวสักเท่าไหร่ ด้วยเพราะรู้จักกันมาหลายปี ตั้งแต่สมัยม.ต้น
“แล้วพี่อยากได้แบบไหนอะ? แบบที่คนทั่วไปคุยกันน่ะเหรอ? หรือว่ามากกว่านั้น”
เหนือเงยหน้ามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ใกล้เกินระยะปกติ กลิ่นหอมของโลชั่นอ่อนๆ จากตัวซันทำเอาลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ แต่ก็ยังคงตีหน้านิ่งเอาไว้
“อืมมม อาจจะแบบมึงนี่แหละมั้ง”
“หือ?! ผมเนี่ยนะ?” ซันเอียงคอถามด้วยความสงสัย
“อืม มึงนี่แหละ ไหนๆก็ชอบมาวอแว ได้มึงเป็นแบบก็ดี จะได้ไม่ต้องจ้างแพงๆด้วยไง”
“โห! ใจร้ายอะ กับคนอื่นจ่ายได้แต่กับผมนี่ขี้เหนียวเชียวนะ” ซันแกล้วแซว “สรุปว่าที่ยอมให้มานั่งด้วยทุกวันเนี่ย เพราะเห็นผมเป็นแค่แหล่งข้อมูลว่างั้น?”
เหนือจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รู้อยู่แล้วยังจะแกล้งตีเนียน “ก็ถ้ากูบอกว่าแค่นั้น มึงจะเชื่อไหมล่ะ?”
ซันหน้าแดงระเรื่อ แต่ยังคงกล้าสบตาคนดุอย่างท้าทาย “ผมไม่รู้หรอก แต่ถ้าพี่อยากได้ข้อมูลเพิ่ม ก็ต้องให้ผมเป็นคนสอนนะ”
เหนือหัวเราะหึในลำคอ มือหนาคว้าเอวบางเข้ามาประชิดตัวจนแทบจะไม่มีช่องว่าง
“มึงนี่…ปากดีไม่เลิก ก็ดี ถือว่าดีลนะ อย่ากลัวจนหนีไปก่อนก็แล้วกัน”
“พี่เหนือ!” ซันร้องเสียงหลงเมื่อโดนดึงเข้าหาจนอกชิดอก
“ว่าไง...จะสอนไม่ใช่หรอ?” เหนือกระซิบเสียงต่ำชิดใบหู “งั้นก็เริ่มบทเรียนแรกเลยเป็นไง...ว่าทำไมมึงถึงชอบมาวอแวใกล้ๆกูจัง”
“…” ซันหายใจติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเหนือที่ทาบทับลงมา “ปล่อยก่อนพี่ นี่มันห้องแล็บ!”
เหนือไม่ปล่อยตามคำขอ มิหนำซ้ำยังก้มลงมาให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับซัน ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เริ่มระเรื่อแดงตั้งแต่ใบหูไปจนถึงลำคอ ผิวเนียนขาวนี่ มันน่ากัดดีจริงๆ…
“แล็บแล้วไง? กลับกันหมดแล้วไหมละ พูดเองไม่ใช่หรือไงว่าจะสอนกู...หรือที่พูดเมื่อกี้ แค่อยากอ่อยให้กูสนใจเล่นๆ?”
“ผมไม่ได้อ่อย ผมพูดจริง” ซันเถียงอุบอิบ ดวงตาสวยช้อนมองคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ยอมแพ้ “แต่ถ้าพี่จะเก็บข้อมูลด้วยวิธีนี้...ผมว่ามันดูเปลืองตัวไปหน่อยมั้งครับ อีกอย่างในนี้มีกล้องนะ พี่ลืมไปหรือเปล่า”
เหนือยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวเกลี่ยแก้มนุ่มของซันเบาๆ สัมผัสซึ่งมันแผ่วเบานั้นขัดกับบุคลิกดิบๆ โดยสิ้นเชิง
“เปลืองตัว? มึงมองว่าไอการที่กูสนใจมึง มันเป็นเรื่องเปลืองตัวหรอวะ ซัน”
คำถามนั้นทำให้ซันนิ่งไป ใจดวงน้อยสั่นไหวกับน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูจะจริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่การหยอกล้อ
“ผม...ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นสะหน่อย”
“งั้นหมายความว่าไง?”
เหนือขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ซัน…ที่มึงมาหากูทุกวัน เอาขนมมาให้ แล้วก็ชอบทำตัวน่ารักใส่กูเนี่ย...มึงคิดว่ากูโง่จนดูไม่ออกเหรอว่ามึงกำลัง ‘จีบ’ กูอยู่?”
Guest
