“มีอย่างหนึ่งที่พู่อยากรู้ ถ้าพู่มันไม่ดีขนาดนั้น แล้วตอนนั้นมายุ่งกับพู่ทำไม” เธอยอมรับว่าแอบรักดิษย์ แต่เธอไม่เคยเข้าหาเขา เป็นเขาที่เริ่มต้นความสัมพันธ์ของเราสองคน
นายแพทย์หนุ่มพิงศีรษะกับเบาะรถยนต์ เขาหลับตาลงก่อนจะเอ่ยปากพูดออกไป “ผู้ชายน่ะ ผู้หญิงคนไหนอ้าขาให้ง่ายๆ มันก็เอาทั้งนั้นแหละ”
ในที่สุดน้ำตาของละอองธารก็ไหลออกมา ตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่คลอเคล้าเอาไว้ด้วยความขมขื่น
“ทุกอย่างเป็นความผิดของพู่คนเดียวสินะ หกปีก่อนผิดที่พู่ง่ายให้คุณ ตอนนี้ผิดที่ทำลายครอบครัวคุณ คนอื่นไม่มีใครผิด มีแค่พู่ที่ผิดคนเดียว”
“รู้ตัวก็ดี”
เสียงร้องไห้ของผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างกันดังไปไม่ถึงหัวใจของนายแพทย์ดิษย์ เขาไม่ได้สนใจความเสียใจของหญิงสาว มองว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ละอองธารพบเจอเป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ
“ผมไม่ชอบให้ผู้หญิงที่ผมกำลังเอาไปยุ่งกับใคร จนกว่าผมจะเบื่อคุณ อย่าให้ผมรู้ว่าคุณไปอ่อยใครอีก ไม่อย่างนั้นผมจะเป็นคนไปบอกผู้ชายที่คุณยุ่งด้วยว่าคุณกับผม เราสองคนเป็นอะไรกัน”
_
! คำเตือน !
การกระทำของตัวละครไม่เหมาะสม ใช้คำพูดหยาบคาย ความสัมพันธ์เป็นพิษ
แนว ดราม่า - โรมานซ์ พระเอกเลว ขึ้นอย่างมั่น ลงอย่างหมา
พระเอกไม่ได้คบซ้อน แต่หลอกให้นางเอกรัก นอนกับนางเอก แต่สุดท้ายก็ไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก
_
เครดิต
วาดปก : นักวาด ตอนยอน
ไทโป : จินไทโป
**
Guest
