เพียะ!
เสียงแส้ดังสะท้อนห้องทันที มู่หว่านหนิงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนคว้าแส้ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด ดวงตาของนางสั่นไหวเล็กน้อยขณะมองรอยแดงบนแขนของชายหนุ่มแต่เซี่ยจิ่งอันกลับไม่แสดงสีหน้าเจ็บปวดแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามริมฝีปากบางของเขากลับยกขึ้นช้า ๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างประหลาด
“เห็นหรือไม่…”
เขาเอ่ยเสียงต่ำ
“มีเพียงตอนนี้เท่านั้น…ที่พี่หญิงจะมองเพียงข้า”
ดวงตาคมยังคงจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่ละไปไหน
“แม้จะเป็นเช่นนี้…แต่ข้ากลับสุขใจยิ่งนัก”
