รอยแค้นที่เลื่อนหายใต้เงารักปีศาจ

เซียนเฟยเคยรักจวินหลางหมดหัวใจ กระทั่งลมหายใจสุดท้ายถูกพรากไปด้วยมือของชายผู้เป็นที่รักเพราะความไว้วางใจที่ผิดที่ผิดทาง เมื่อสวรรค์เมตตาให้โอกาสหวนคืนกลับมาในวันแต่งงาน... นางจึงไม่ได้กลับมาเพื่อเป็น "ภรรยาผู้แสนดี" อีกต่อไป แต่กลับมาเพื่อถอนรากถอนโคนคนที่เคยทำลายชีวิตนาง!

ทว่าเมื่อนางเริ่มถอยห่าง... เหตุใดแม่ทัพปีศาจผู้เหี้ยมหาญกลับเริ่มทำตัวเหมือนหมาป่าที่กำลังหลงทาง? คอยตามติด ร้องขอความเมตตา และยอมทิ้งทั้งอำนาจและเกียรติยศเพียงเพื่อขอให้สายตาคู่นั้นหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

ในเมื่อชาติก่อนท่านมอบความตายให้ข้า ชาตินี้... ข้าจะมอบ "บทเรียน" ที่ท่านไม่มีวันลืมไปจนวันตาย!

ความร้อนระอุของเปลวเพลิงแผดเผาผิวหนังจนแทบมอดไหม้ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของนางอนุคนงามและคำสั่งอันเย็นชาจากบุรุษที่นางเคยมอบทั้งชีวิตให้ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท

“อย่าโทษข้าเลยเซียนเฟย เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ไร้ค่า”

ถ้อยคำของจวินหลางในวันนั้นยังคงเป็นบาดแผลที่ลึกที่สุดในจิตวิญญาณ นางมองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปท่ามกลางเปลวไฟ หัวใจที่เคยเต้นแรงเพื่อเขาค่อยๆ หยุดลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่กลายเป็นไอระเหย... นางตายลงด้วยความเคียดแค้นและคำสาปแช่งชั่วกัลปาวสาน

"หากชีวิตหน้ามีจริง... ข้าขอไม่รู้จักท่านอีก!"

พรึ่บ!

เซียนเฟยสะดุ้งสุดตัว นางลืมตาโพลงขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ลมหายใจหอบถี่พุ่งออกจากลำคอ ความร้อนจากกองเพลิงมลายหายไป เหลือเพียงกลิ่นหอมของกำยานที่คุ้นเคยในห้องหอ

นางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ประดับประดาด้วยสีแดงมงคล ดวงตาเรียวสวยสั่นระริกเมื่อพบว่าตนเองกำลังนั่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักหลังเดิม ในชุดเจ้าสาวสีแดงชาดที่หนักอึ้ง

นี่มัน... วันแต่งงานเมื่อสามปีก่อน?

เสียงผลักประตูบานไม้ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษร่างสูงในชุดมงคล ใบหน้าคมสันที่นางเคยหลงใหลจนยอมสละทุกอย่างในชาติก่อน กำลังก้าวเข้ามาด้วยแววตาเฉยเมยและห่างเหินเช่นเดิม

จวินหลางหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง รอยยิ้มเยาะเย้ยมุมปากของเขาเป็นภาพจำที่ทำให้นางเจ็บปวดเสียดแทง แต่ในวินาทีนี้ เซียนเฟยไม่ได้รู้สึกถึงความสั่นคลอนในหัวใจอีกต่อไป

ความเจ็บปวดในอดีตได้ถูกเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับชายที่เคยพรากชีวิตนางไป... แววตาของนางในยามนี้ว่างเปล่าและเด็ดเดี่ยว

เกมนี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว... และคราวนี้ ผู้ที่จะต้องเผชิญกับนรกไม่ใช่ข้า แต่เป็นท่าน ท่านแม่ทัพผู้สูงส่ง