ฉันจะใช้ชีวิตให้เอง เหยาเมิ่งหรง

เคยอ่านนิยายน้ำเน่าของความรักระหว่างหญิงสามัญชนกับคุณชายผู้สูงศักดิ์ เรื่องอุปสรรคความรักของหญิงชาวบ้านธรรมดาที่ฝ่าฟันทุกปัญหาเพื่อให้ได้ครองรักกับชายที่ตนรัก และชายผู้นั้นก็เป็นน้ำแข็งสำหรับหญิงทั่วไป แต่เป็นเตาไฟสำหรับหญิงที่รักเพียงหนึ่งเดียว

หลี่เฉียวถึงจะเอี้ยนนิยายแนวนี้ แต่ก็ชอบอ่านอยู่ดี แต่เรื่องนี้เธอดันขัดใจกับนางร้ายอย่าง เหยาเมิ่งหรง ที่ยึดติดกับพระเอกมากเกินไป ทั้ง ๆ ที่มีดีในหลาย ๆ เรื่อง และไม่มีอะไรเลยที่นางเอกของเรื่องจะเอาชนะเธอได้ จนเผลอทำอะไรโง่ ๆ และโดนพระเอกฆ่าตายตั้งแต่กลางเรื่อง

หลี่เฉียว อารมณ์เสียขว้างปานิยายทิ้ง ก่อนจะลื่นเข้ากับสไลม์ที่วางอยู่บนพื้น

แต่ฟื้นอีกที่ หลี่เฉียว ก็กลายเป็น เหยาเมิ่งหรงสะแล้ว

ไม่เป็นไร 

ชีวิตอันหรูหรา พร้อมด้วยฐานะและชาติตระกูลเช่นนี้ เด็กกำพร้าอย่างหลี่เฉียวขอให้ให้คุ้มค่าเสียหน่อย

แต่แล้ว

บางอย่างที่ซ่อนเร้นก็ตื่นขึ้น ไหนจะตำแหน่งสูงศักดิ์ที่ถูกหยิบยื่นมาให้ ไม่นานความแท้จริงอีกเรื่องก็ปรากฏ

แล้วอย่างนี้ “หลี่เฉียว” จะใช้ชีวิตเป็น “เหยาเมิ่งหรง” ได้อย่างดีไหมเนี่ย

ฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจรีดหลาย ๆ คนด้วยนะคะ

ฝากเพจเฟสด้วยนะคะ เข้ามาเม้ามอยกันได้

https://www.facebook.com/profile.php?id=61559731444893&locale=th_TH