one year หนึ่งปีนี้คุณต้องมาเป็นแฟนผม (อ่านฟรีจนจบเรื่อง)

ปฐมบท

ลมหนาวจากยอดดอยพัดเอื่อยผ่านแนวสนสูงที่ทอดยาวไปตามสันเขา กลิ่นอากาศเย็นบริสุทธิ์ปะปนกับกลิ่นดินและไอหมอกยามค่ำคืนลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบตัว ท้องฟ้าเหนือผืนป่ากว้างใหญ่ถูกแต่งแต้มด้วยดวงดาวนับพันนับหมื่นดวงจนดูราวกับผืนกำมะหยี่สีดำที่มีอัญมณีถูกโปรยประดับเอาไว้ทั่วทั้งผืนฟ้า แสงไฟจากรีสอร์ตและลานกางเต็นท์ที่อยู่ห่างออกไปส่องสว่างเป็นจุดเล็ก ๆ ท่ามกลางความมืด เสียงหัวเราะของนักท่องเที่ยวดังแว่วมาตามสายลมเป็นระยะ บางคนกำลังนั่งล้อมกองไฟ บางคนกำลังถ่ายรูปเก็บบรรยากาศของคืนสุดท้ายของปี ขณะที่บางคนกำลังเฝ้ารอเวลาหลังเที่ยงคืนที่จะพาเอาวันเก่า ๆ ผ่านพ้นไปและเปิดประตูสู่ปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง

บนจุดชมวิวที่ยื่นออกไปเหนือหุบเขา มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตากลมใสทอดมองทะเลหมอกสีขาวที่ลอยคลอเคลียอยู่เหนือยอดไม้เบื้องล่างอย่างเงียบงัน แสงจากไฟเย็นในมือส่องสะท้อนใบหน้าของเขาให้ดูอบอุ่นท่ามกลางอากาศหนาวเย็น รอยยิ้มบางเบาปรากฏอยู่บนริมฝีปากราวกับเจ้าตัวกำลังมีความสุขกับช่วงเวลาธรรมดา ๆ ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เด็กหนุ่มคนนั้นชื่อว่าทิวา คนธรรมดาคนหนึ่งที่หากเดินผ่านกันในมหาวิทยาลัยก็คงไม่มีใครหันกลับมามองเป็นครั้งที่สอง เขาไม่ได้เป็นคนดัง ไม่ได้เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในห้องเรียน ไม่ได้มีชีวิตที่น่าตื่นเต้นเหมือนในละครหรือภาพยนตร์ ชีวิตของเขาเรียบง่ายเสียจนบางครั้งยังคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าจะเล่าเรื่องของตัวเองให้คนอื่นฟังอย่างไร แต่ถึงอย่างนั้น ทิวากลับเป็นคนที่มีหัวใจอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด เขามักมองเห็นข้อดีของผู้คนอยู่เสมอแม้ในวันที่คนเหล่านั้นมองไม่เห็นมันในตัวเอง เขาเชื่อในความรู้สึก เชื่อในความจริงใจ และเชื่อว่าต่อให้โลกจะโหดร้ายแค่ไหน สุดท้ายแล้วมนุษย์ก็ยังสามารถมอบความอบอุ่นให้แก่กันได้อยู่ดี

อาจเพราะเหตุผลนั้นเอง เขาจึงไม่เคยรู้เลยว่าความใจดีของตัวเองจะพาให้ชีวิตเดินมาถึงจุดไหน และยิ่งไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับใครบางคนที่ดูเหมือนจะอยู่ห่างไกลจากโลกของเขาเหลือเกิน

ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว มีชายหนุ่มอีกคนยืนพิงรั้วไม้เงียบ ๆ มือข้างหนึ่งล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตสีดำ ดวงตาคมทอดมองวิวเบื้องหน้าอย่างเรียบเฉยราวกับไม่มีสิ่งใดบนโลกที่สามารถดึงความสนใจของเขาไปได้ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มักถูกพูดถึงอยู่เสมอในหมู่นักศึกษาหลายคณะยังคงนิ่งสงบเหมือนรูปสลักหินที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ชายคนนั้นชื่อว่าปฐพี ผู้ชายที่คนทั้งมหาวิทยาลัยรู้จัก แต่แทบไม่มีใครเข้าใจ เขาเป็นคนที่อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายเสมอ แต่กลับดูโดดเดี่ยวกว่าทุกคน เป็นคนที่ใครต่อใครต่างอยากเข้าใกล้ แต่กลับสร้างกำแพงสูงขึ้นมาขวางกั้นตัวเองเอาไว้จนไม่มีใครก้าวข้ามเข้าไปได้ง่าย ๆ ชื่อของเขาเป็นที่รู้จักในทุกคณะ ผู้คนต่างพูดถึงอิทธิพลของเขา พูดถึงกลุ่มคนที่รายล้อมอยู่รอบตัวเขา พูดถึงความเย็นชาและความเข้าถึงยากที่กลายเป็นเหมือนภาพจำของผู้ชายคนนี้ แต่ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ความสมบูรณ์แบบที่ทุกคนมองเห็นนั้น มีบาดแผลมากมายถูกซ่อนเอาไว้ลึกจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากหันกลับไปมอง

หากมีใครสักคนย้อนเวลากลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อนแล้วบอกว่าคนสองคนที่ยืนอยู่บนจุดชมวิวแห่งนี้จะกลายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของกันและกัน คงไม่มีใครเชื่อแม้แต่คนเดียว เพราะในตอนนั้นพวกเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่มีเหตุผลใดเลยที่จะต้องมาพบกัน โลกของทิวาและโลกของปฐพีแตกต่างกันราวกับเส้นขนานที่ไม่มีวันตัดกัน คนหนึ่งใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนสายลมอ่อน ๆ ในฤดูร้อน ขณะที่อีกคนเป็นเหมือนพายุที่ผู้คนได้แต่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ คนหนึ่งเปิดใจให้ทุกคนอย่างง่ายดาย ส่วนอีกคนกลับไม่อนุญาตให้ใครก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแม้แต่ก้าวเดียว แต่ชีวิตก็มักจะเล่นตลกกับมนุษย์เสมอ เพราะบางครั้งเรื่องราวที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างอาจไม่ได้เริ่มต้นจากเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ ไม่ได้เริ่มต้นจากโชคชะตาที่ถูกกำหนดเอาไว้ล่วงหน้า หากแต่เริ่มต้นจากคำพูดเพียงประโยคเดียว จากเกมไร้สาระเกมหนึ่งในช่วงบ่ายธรรมดาของวันเปิดเทอม จากคำท้าทายที่ไม่มีใครคิดจริงจัง และจากเด็กคนหนึ่งที่ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครกล้าทำ

ไม่มีใครรู้เลยว่าคำพูดในวันนั้นจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ยาวนานตลอดหนึ่งปี ไม่มีใครรู้ว่าจะมีทั้งรอยยิ้ม น้ำตา ความสุข ความผิดหวัง การสูญเสีย และความรักรออยู่ข้างหน้า ไม่มีใครรู้ว่าหัวใจของคนสองคนจะค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิดจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นฤดูกาล และจากฤดูกาลเป็นหนึ่งปีเต็ม จนในที่สุดคืนสุดท้ายของปีจึงพาพวกเขากลับมายืนอยู่ตรงนี้อีกครั้ง ท่ามกลางแสงดาว ท่ามกลางลมหนาว และท่ามกลางความทรงจำทั้งหมดที่พวกเขาสร้างร่วมกันมาตลอดสามร้อยหกสิบห้าวัน

และเรื่องราวทั้งหมดนั้น เริ่มต้นขึ้นจากวันธรรมดาวันหนึ่งในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง วันที่เด็กปีหนึ่งชื่อทิวาตัดสินใจรับคำท้าบ้า ๆ คำท้าหนึ่งเอาไว้โดยไม่รู้เลยว่ามันกำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล