“คุณ… โอนเงินให้โรงพยาบาลจริง ๆ ใช่ไหมครับ” คิมหันต์เลิกคิ้วเล็กน้อย
“มึงคิดว่ากูหลอกมึงเหรอ กูเพื่อนเล่นมึงหรือไง” เสียงนั้นไม่ได้ดังแต่ทำให้บรรยากาศในห้องนิ่งลงทันที
“ไม่ใช่ครับ ผมแค่…” น้ำโปร่งรีบส่ายหน้า
เขาหยุดไป เพราะไม่รู้จะพูดต่อยังไง คิมหันต์เดินเข้ามาใกล้ขึ้นทีละก้าว จนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา สายตาคมมองลงมาเหมือนกำลังประเมินบางอย่าง
“จำไว้อย่างเดียวก็พอ” เสียงทุ้มต่ำพูดช้า ๆ ชัดเจน
“แม่มึงยังมีชีวิตอยู่ได้ เพราะกู” น้ำโปร่งกำมือแน่นทันที คำพูดนั้นเหมือนกดบางอย่างลงกลางอกเขา
“และจากนี้ไป ร่างกายมึงเป็นของกู”
