ลลินทิพย์สูญเสียพ่อแม่ตั้งแต่อายุแปดขวบ และได้รับการดูแลจาก “ภาคิน” เพื่อนสนิทของพ่อ
สำหรับเธอ เขาคือบ้านหลังสุดท้าย คือคนเดียวที่เหลืออยู่ และคือ “อาคิน” ที่เธอรักและเคารพมากที่สุด
แต่หลังจากวันเกิดอายุครบสิบแปดปี ทุกอย่างกลับค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ภาคินไม่ลูบหัวเธอเหมือนเดิม
ไม่รอกินข้าวด้วยกันทุกคืน
ไม่ถามไถ่ชีวิตเธอเหมือนก่อน
และบางครั้งก็หลบตาเธอเหมือนเธอกลายเป็นคนแปลกหน้า
ลลินคิดว่าเขาไม่รักเธอเหมือนตอนเด็กแล้ว
โดยไม่รู้เลยว่า ความจริงภาคินรักเธอมากขึ้นทุกวัน
มากเสียจนต้องถอยห่าง
มากเสียจนไม่กล้าหวง
และมากเสียจนทำร้ายเธอโดยไม่ตั้งใจ
เพราะเขาเคยเป็นคนเลี้ยงเธอมา
เขาจึงไม่มีสิทธิ์รักเธอในแบบที่หัวใจต้องการ.
