ร้ายเท่ารัก

"ยิ่งเขา ‘ร้าย’ ใส่ผมมากเท่าไหร่... มันก็ยิ่งตอกย้ำว่าผม ‘รัก’ ผู้ชายใจร้ายคนนี้มากเท่านั้น"

📌 เรื่องย่อ

เพราะคำสั่งจากตระกูลใหญ่และแผนการร้ายของคุณหญิงแม่ที่ขัดขวางความรัก ‘หมอฟาโรห์’ จึงถูกบีบให้เดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศ ทิ้งให้ ‘ลูกหว้า’ เผชิญชะตากรรมเพียงลำพังพร้อมกับความลับสายพันธุ์พิเศษที่เขากำลังตั้งครรภ์!

เวลาผ่านไป... ความเข้าใจผิดและม่านลวงตาทำให้ทุกอย่างพังทลาย ลูกหว้าเข้าใจว่าหมอฟาโรห์แต่งงานใหม่ไปแล้ว ส่วนหมอฟาโรห์ที่บินกลับมาพร้อมความแค้น ก็เข้าใจผิดคิดว่าอดีตเมียหนุ่มหนีไปแต่งงานมีลูกใหม่กับผู้ชายอื่น!

เขากลับมาเพื่อตราหน้าและใจร้ายใส่ ‘น้องลูกโอ๊ค’ สายเลือดแท้ ๆ ของตัวเองเพราะคิดว่าเป็นลูกชู้ ส่วนตัวลูกชายก็เกลียดแสนเกลียดคนที่ทำให้ปะป๊าต้องร้องไห้ ท่ามกลางความเข้าใจผิดซ้อนความเข้าใจผิดและไฟแค้นที่ยังคงมีความต้องการอันเร่าร้อนซ่อนอยู่... บทสรุปของความรักที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตาครั้งนี้จะจบลงอย่างไร?

ลูกหว้า: “หว้า... หว้าไม่เคยมีชู้ พี่โรห์กำลังเข้าใจหว้าผิดนะ! ฟังหว้าก่อนได้ไหม!”

หมอฟาโรห์: “เข้าใจผิดหรอ? แล้วไอ้เด็กนี่มันลูกใคร! ในระหว่างที่กูไม่อยู่ มึงก็คงร่านให้คนอื่นเขาเอา จนท้องล่ะสิ สภาพรูมึงคงคันจนรอกูไม่ได้เลยใช่ไหม!”

ลูกหว้า: “หยุดปรักปรำหว้าซะที! หว้าบอกว่าไม่เคยมีชู้ก็คือไม่มี! ทีพี่โรห์ล่ะ... ได้ข่าวว่าแต่งงานใหม่นิ เมียใหม่พี่ดีกว่าหว้าตรงไหน! ถอยออกไปไกล ๆ เลยนะ... หว้าเกลียดพี่โรห์ที่สุด!”

น้องลูกโอ๊ค: “ลุงทำอะไรป๊า! ทำไมป๊าถึงร้องไห้! ลูกโอ๊คเกลียดลุงที่สุดเลย!”

หมอฟาโรห์: “ไอ้เด็กนี่! ฉันก็เกลียดเธอเหมือนกันนั่นแหละ ไม่ได้พิศวาสอยากเป็นญาติด้วยซะหน่อย!”

น้องลูกโอ๊ค: “ผมเกลียดลุง! ผมเกลียดลุง! ผมเกลียดลุงที่สุดเลย!!”

หนูน้อยวีนลั่นออกมาด้วยความอัดอั้น ใบหน้ากลมดิบแดงก่ำด้วยความโกรธ ก่อนที่หยาดน้ำตาเม็ดโตจะร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสายด้วยความเสียใจที่เห็นปะป๊าโดนรังแก มือป้อม ๆ สั่นเทาก่อนจะรีบหันไปโผกอดขาคุณพ่อเอาไว้แน่น

น้องลูกโอ๊ค: “ฮึก... ป๊า... น้องโอ๊คอยากกลับบ้าน... ฮือออ น้องโอ๊คอยากกลับบ้านไปหาแม่นัทแล้ว ไม่อยากอยู่ที่นี่กับคนใจร้ายแล้ว... ป๊าพาน้องโอ๊คกลับบ้านนะ ฮึก... ฮือออ”

ลูกหว้า: (รีบก้มลงไปอุ้มลูกชายมากอดแนบฝั่ง ก้อนสะอื้นตีตื้นจนเจ็บหน้าอก) “ฮึก... จ้ะลูก... ป๊าจะพาน้องโอ๊คกลับบ้านเรานะ ป๊าจะพากลับไปหาแม่นัทเดี๋ยวนี้เลย”

หมอฟาโรห์: “กลับไม่ได้!”

หมอฟาโรห์ตวาดลั่นพร้อมกับยื่นมือหนาไปกระชากข้อมือของลูกหว้าอย่างแรงจนตัวโยน ร่างบางพยายามอุ้มปกป้องลูกชายเอาไว้แน่นด้วยความตระหนก ใบหน้าคมคายของหมอฟาโรห์ฉายแววดุดันและเยือกเย็น สายตาคมกริบตวัดมองนรสิงห์ตัวน้อยที่ร้องไห้จ้าอยู่ก่อนจะหันมาเค้นเสียงกร้าวใส่คนตรงหน้า

หมอฟาโรห์: “ฉันยังมีเรื่องต้องเคลียร์กับคุณพ่อของเธออีกยาว... หุบปาก แล้วเงียบซะ!!”

ลูกหว้า: “ฮึก... พี่โรห์! ปล่อยหว้านะ หว้าเจ็บ! อย่าทำแบบนี้ต่อหน้าน้องลูกโอ๊ค!”

ลูกหว้า: “ฮึก... พี่โรห์... ปล่อยหว้าไปเถอะนะ”

ลูกหว้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาที่เคยมองคนตรงหน้าด้วยความรัก บัดนี้เหลือเพียงความหม่นแสงและเหนื่อยล้าเต็มทน ร่างบางพยายามแกะมือหนาที่บีบข้อมือตัวเองออกอย่างหมดแรง ก่อนจะช้อนตาที่นองไปด้วยน้ำตามองสบตาผู้ชายใจร้าย

ลูกหว้า: “ไหน ๆ พี่โรห์ก็แต่งงานใหม่ไปแล้ว... ฮึก... จะมายุ่งกับพวกเราอีกทำไม ปล่อยให้หว้าพาน้องลูกโอ๊คไปอยู่ต่างจังหวัดเถอะนะ ถือว่าหว้าขอร้อง... ปล่อยพวกเราไปตามทางของเราเถอะ”

หมอฟาโรห์: “ปล่อยงั้นหรอ? หึ! คิดจะหอบลูกหนีไปเสวยสุขกับชู้ที่ต่างจังหวัดล่ะสิ มึงคิดว่าคนอย่างกูจะยอมให้พวกมึงสวมเขาแล้วเดินจากไปง่าย ๆ ขนาดนั้นเลยหรือไง ลูกหว้า!”

น้องลูกโอ๊ค: “แง่งงงง!”

เมื่อเห็นปะป๊าเจ็บจนร้องไห้ นรสิงห์ตัวน้อยก็ไม่ทนอีกต่อไป น้องลูกโอ๊คอ้าปากงับเข้าที่หลังมือหนาของหมอฟาโรห์เต็มแรงจนจมเขี้ยวเพื่อช่วยปะป๊า!

หมอฟาโรห์: “โอ๊ย! ไอ้เด็กนี่!”

หมอฟาโรห์สะบัดมือออกด้วยความเจ็บจนต้องยอมปล่อยข้อมือของลูกหว้า ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความโมโห ตวัดสายตามองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนหอบหายใจเอาเรื่องกั้นกลางระหว่างเขากับลูกหว้าเอาไว้

น้องลูกโอ๊ค: “ฮึก... ผมเกลียดลุง! ผมเกลียดลุงที่สุดเลย!!”

หมอฟาโรห์: (สบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะมองออกไปรอบ ๆ ที่เริ่มมืดสนิทและยุงเริ่มชุม) “เออ! เก่งนักนะมึง! กลับเข้าไปในบ้านทั้งคู่เดี๋ยวนี้เลยไป! ข้างนอกมันมืดแล้ว อยากโดนยุงหามรุ่งหรือไง... ไปสิ!”

สุดท้ายทั้งสองคนก็ต้องยอมเดินกลับเข้ามาในบ้านเพราะความมืดและความปลอดภัยของลูก เมื่อเข้ามาในห้องพัก ลูกหว้าทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าน้องลูกโอ๊ค จับไหล่กลมป้อมของลูกชายเอาไว้ แววตาของคนเป็นแม่เต็มไปด้วยความจริงจังปนความช้ำน้ำตา

ลูกหว้า: “น้องลูกโอ๊ค... ฟังป๊านะลูก”

น้องลูกโอ๊ค: (น้ำตาคลอเบ้า กระเง้ากระงอด) “แต่คุณลุงใจร้ายกับป๊านี่ครับ...”

ลูกหว้า: “ไม่ว่าคุณลุงจะทำอะไร... น้องลูกโอ๊คห้ามเกลียดคุณลุง และห้ามทำร้ายร่างกายคุณลุงแบบเมื่อกี้อีกเด็ดขาด เข้าใจไหมลูก? ฮึก... ถือว่าเชื่อฟังคำสั่งป๊านะครับคนเก่ง ของป๊า”

น้องลูกโอ๊ค: (เห็นปะป๊าร้องไห้อีกรอบเลยใจอ่อน ยอมพยักหน้ารับคำเสียงอ่อย) “ฮึก... ครับป๊า น้องโอ๊คจะเชื่อฟังป๊าครับ”

ในขณะนั้นเอง... หมอฟาโรห์ที่กำลังจะเดินตามเข้ามาเพื่อเค้นเอาความจริง แผ่นหลังกว้างชะงักกึกอยู่หน้าประตู มือหนาที่กำลังจะผลักลูกบิดค้างเติ่งอยู่กลางอากาศเมื่อได้ยินประโยคสั่งสอนนั้นเต็มสองหู

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่ง หัวใจข้างในอกมันกระตุกวูบอย่างบอกไม่ถูก... เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เดินเข้าไปขัดจังหวะ แต่ในหัวกลับมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

(ความคิดในใจของหมอฟาโรห์):

ทำไม... ทำไมมึงต้องทำขนาดนี้ด้วยวะลูกหว้า? ทั้ง ๆ ที่กูทำร้ายมึง สบประมาทมึงสารพัด แถมกูก็บอกชัดเจนว่าเกลียดเด็กคนนั้นจะตาย... แล้วทำไมมึงถึงยังสอนให้ลูกไม่เกลียดกูอีก? มึงกำลังเล่นละครอะไรอยู่กันแน่!