เตือนแล้วนะ ! ห้ามตกหลุมรัก | SPARKLING HEART

เตือนแล้วนะ ! ห้ามตกหลุมรัก

Sparkling Heart

“พี่ปาร์คคบแฟนคลับจริงเหรอ” นั่นคือคำถามแรกจากน้องสาวข้างบ้านที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กตัวกระเปี๊ยก "อายุยังไม่ถึง 18 จริงดิ"

ตอนเด็กชอบทำตัวห้าว แต่งตัวแมน ๆ เพราะมีพี่ชายฝาแฝดสองคนเลี้ยงดูมา แต่โตขึ้นมาดันกลายเป็นสาวสวยสะพรั่ง เขาแทบจำเธอไม่ได้ หากเจอกันข้างนอกเขาอาจจะเข้าไปจีบแล้วก็ได้

“เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่”

“ความเสือกมีจำกัดอายุด้วยเหรอคะ”

“หึ”

“พี่กลับมาอยู่บ้านแบบนี้แปลว่าโดนไล่ออกจากทีมสโมสรจริง ๆ เหรอ”

“แค่พักร้อน คนทำงานก็ยังต้องมีวันพักเลย นักบอลจะพักบ้างไม่ได้เลยหรือไง" เขาก็แค่โดนทัณฑ์บนห้ามเข้าสโมสรสามเดือน โดนตัดสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขันจริงตลอดฤดูกาล พร้อมหักเบี้ยเลี้ยงอีกหกเดือน โทษฐานที่ทำให้สโมสรเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะเรื่องฉาวอย่างตามที่ยัยเด็กข้างบ้านรู้มานั่นแหละ

"โดนไล่ออกมาจริง ๆ สินะ"

"ก็บอกแล้วไงว่าพักร้อน"

"ถ้าพี่อยากหางานทำบอกแก้มได้นะ ป๋าอยากได้คนช่วยเก็บทุเรียนอยู่พอดี ช่วงนี้คนแถวบ้านออกไปทำงานในเมืองกันหมดแล้ว เดี๋ยวแก้มฝากงานให้เอง"

"จู่ ๆ ก็มาชวนคุยด้วย แถมยังใจดีหางานทำให้อีก เราหวังอะไรในตัวพี่หรือเปล่า"

"หวังเหวิงอะไร แก้มก็แค่...ก็แค่ ”

"อึกอักอยู่ได้ ตกลงจะเอาอะไรจากพี่คะ”

"หนูไม่อยากเอาจากพี่ แต่อยากเอากับเพื่อนพี่”

"หะ เป็นเด็กเป็นเล็ก อายุเท่าไหร่กัน แก่แดดว่ะ"

"พี่คิดอะไรอยู่ไม่ทราบ คือเพื่อนแก้มเป็นเอฟซีกัปตันบูม เขาอยากได้เสื้อพร้อมลายเซ็นต์ พี่ปาร์คพอจะเอามาให้แก้มได้ไหม"

"เพื่อนหรือแฟน เอาดี ๆ"

"เพื่อนค่ะ เพื่อนสนิท"

"หืม ผู้หญิงหรือผู้ชาย ชื่ออะไร"

"พี่จะถามอะไรเยอะแยะ"

"อ้าว จะขอลายเซ็นต์ก็ต้องรู้ชื่อไหม ไม่งั้นจะให้เพื่อนพี่เขียนว่าอะไรครับน้อง มอบให้เพื่อนสนิทของน้องแก้มยุ้ยดีไหม"

"แก้มชื่อแก้มเฉย ๆ อย่ามาเติมชื่อคนอื่นแบบนี้สิ"

เขารู้ว่าเธอชื่อแก้ม แต่ชอบเรียกว่าแก้มยุ้ยมาแต่ไหนแต่ไร เพราะแก้มป่อง ๆ พองลมเหมือนลูกบอล

"ชื่อกวินทร์ค่ะ"

"แฟนแน่ ๆ แค่พูดชื่อเขายังหน้าแดงขนาดนี้"

"เพื่อนจริง ๆ ค่ะ"

"เฟื่อนแน่ ๆ"

"เอ๊ะ พี่นี่ยังไงบอกว่าเพื่อนก็เพื่อนสิ"

"อายุเท่าไหร่แล้วเรา"

"ยี่สิบแล้วค่ะ" เน้นย้ำอย่างชัดเจน บรรลุนิติภาวะเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาจะหาว่าเธอเป็นเด็กไม่ได้แล้ว

"อ้อ ปลอดภัย"

"อะไรปลอดภัยไม่ทราบ" พี่คนนี้เป็นนักบอลหรือนักพูดกันแน่ ทำไมเขาถึงได้ชวนคุยไม่หยุด จากที่คิดจะแวะมาคุยกับเขาแค่แป๊บเดียว นี่ผ่านไปห้านาทีแล้วก็ยังไม่มีวี่แววว่าบทสนทนานี้จะจบลง

"ไม่มีอะไร แต่ช่วงนี้พี่คงไม่ได้เจอเพื่อน เรารอได้ไหมล่ะ หรือจะเอาของพี่ก่อนดี"

"ไม่เอาค่ะ เพื่อนแก้มไม่ได้ชอบพี่ปาร์คซะหน่อย เอาไปก็ไร้ค่า"

"โห แรงเกิน" แต่เขาดันชอบคนพูดตรง ๆ แบบเธอเข้าอย่างจัง "วันไหนพี่ได้ติดทีมชาติ อย่ามาอ้อนวอนกอดแข้งกอดขาร้องไห้ขอกันทีหลังละกัน"

"ไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ"

—————————————————-

เปิดเรื่องใหม่หลังจากหายไปพักรักษาข้อมือค่ะตอนนี้อาการของไรต์ดีขึ้นเกือบ 90% แล้วแต่ว่าแพชชันกับงานที่ลงค้างเอาไว้ไม่กลับมาด้วย ไรต์ก็เลยตัดสินใจมูปจากเรื่องที่ค้างเอาไว้แล้วเริ่มใหม่เพื่อหาแพชชันที่อยากจะเขียนงานค่ะ หวังว่าทุกคนที่ต้อนรับพี่ปาร์คอย่างอบอุ่นนะคะ

(ปล. นอร์ทกับพี่หลุยส์ยังอยู่ในแพลนนะคะ สำหรับตัวไรต์เองงานเขียนต้องใช้แรงใจและความคิดสร้างสรรค์มากเลยค่ะ งานแต่ละงานจึงไม่สามารถเขียนให้เสร็จตามที่ตัวเองอยากจะบังคับได้จริงๆ ต้องขออภัยด้วยนะคะแต่จะพยายามกลับไปเขียนต่อให้จบทั้งสองเรื่องค่ะ ไม่ได้อยากให้รอนานเลยแต่มันต้องใช้เวลามากจริงๆ ค่ะ)

** ส่วนเรื่องนี้เขียนจบแล้ว ค้างแค่งานรีไรต์กับจัดเตรียมเล่ม อีบุ๊กคาดว่าไม่เกินปลายสัปดาห์นี้ค่ะฝากรอกันด้วยน้า

ตีมเรื่องนี้ตั้งใจอยากแต่งแนว พระรองที่จับฉลากได้เป็นพระเอก

ใครที่เคยอ่านเรื่องบลูฮาร์ทกับบูมมิ่งฮาร์ทน่าจะเคยเจอเขาแล้วนะคะ พี่ปาร์ค เพื่อนในกลุ่มของพี่โอเชียนและพี่บูม

ฝากกดติดตาม กดเข้าชั้น ที่สำคัญช่วยกดหัวใจให้เรื่องนี้ด้วยน้า ช่วยกันดันพี่เขาหน่อยค่า

แรก ๆ อาจจะอยากหยุมหัวไปบ้าง ได้โปรดช่วยรอพี่เขาหน่อยนะคะ

แนวเรื่องรักฟีลกู้ด ตลกกับแก๊งเพื่อนที่ขนกันมาแกงพระเอกของเราเต็มสนาม ช่วงปลายๆ อาจจะมีดราม่าเล็กพอประมาณ รินเอสพีการันตีความสนุกเช่นเคยค่า

Notice : นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์ของผู้แต่ง เนื้อหาในเรื่องเป็นนิยายที่ถูกแต่งขึ้นมาเพียงเท่านั้น

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ทางผู้เขียนเป็นผู้ถือลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว ไม่อนุญาตให้นำภาพ หรือเนื้อหา และส่วนรายละเอียดต่างๆ ในเรื่องนำไปคัดลอก ดัดแปลง เติมแต่งทั้งในงานส่วนตัวและเชิงพาณิชย์ ในทุกกรณี

ฝากกดติดตามนามปากกาด้วยน้าจะได้ไม่พลาดการอัปเดตผลงานใหม่ค่ะ

sds

ผลงานที่เกี่ยวข้อง