กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องวัดชีพจรดังสะท้อนอยู่ในห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในฮ่องกง
บนเตียงผู้ป่วย ร่างของหญิงชราวัยเจ็ดสิบปีนอนหอบหายใจรวยริน เธอคือ หลินซี เถ้าแก่เนี้ยเจ้าของเครือภัตตาคารที่ร่ำรวยระดับมหาเศรษฐี ทว่าในวาระสุดท้ายของชีวิต กลับไม่มีลูกหลานหรือญาติมิตรเคียงข้างแม้แต่คนเดียว
ในมือที่เหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการตรากตรำทำงานหนัก หลินซีกำรูปถ่ายเก่าซีดใบหนึ่งไว้แน่น มันเป็นรูปถ่ายครอบครัวเพียงใบเดียวที่เธอมี... รูปที่มีชายหนุ่มในชุดทหาร ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา และเด็กแฝดชายหญิงวัยห้าขวบที่หน้าตาจิ้มลิ้ม
น้ำตาอุ่นๆ ไหลหางตาของหญิงชรา ความรู้สึกผิดบาปกัดกินหัวใจของเธอมาตลอดสี่สิบกว่าปี
ชาติก่อน เธอเป็นเพียงยุวชนปัญญาที่ถูกป้าแท้ๆ หลอกให้มาใช้แรงงานในชนบทแทนลูกสาวตัวเอง ด้วยความรักสบายและไม่อยากทนลำบาก เธอจึงวางแผนจับ เซียวเหิง ทหารหนุ่มอนาคตไกลที่มีเงินเดือนประจำ ทว่าความฝันที่จะได้เป็นคุณนายทหารก็พังทลาย เมื่อเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากภารกิจจนต้องปลดประจำการ
...แทนที่จะอยู่เคียงข้างสามีและ เสี่ยวเฉิน กับ เสี่ยวถง ลูกแฝดที่น่ารัก เธอกลับหูเบาเชื่อคำยุยงของชายชั่วอย่าง หวังเทา ขโมยเงินชดเชยก้อนสุดท้ายของครอบครัวและหนีตามมันไป
ผลสุดท้ายคืออะไร? เธอถูกไอ้สารเลวนั่นหลอกไปขายที่ฮ่องกง ต้องปากกัดตีนถีบหนีตายจนสร้างเนื้อสร้างตัวได้ แต่เมื่อเธอกลับมาเพื่อไถ่บาป ทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว
เซียวเหิงตรอมใจและป่วยตายเพราะไม่มีเงินรักษา...
เสี่ยวเฉินกลายเป็นอันธพาลและตายในค่ายแรงงาน...
เสี่ยวถงถูกญาติหน้าเลือดขายให้คนเฒ่าคนแก่จนสาบสูญ...
"เซียวเหิง... เสี่ยวเฉิน... เสี่ยวถง... ฉันขอโทษ..." หลินซีสะอื้นไห้ด้วยความเจ็บปวดที่ลึกสุดขั้วหัวใจ "ถ้าสวรรค์มีตา... ขอโอกาสให้ฉัน... ได้กลับไปชดใช้ให้พวกเขาที..."
ตี๊ดดดดดดดดดดด...
เสียงเครื่องวัดชีพจรลากยาวเป็นสัญญาณของจุดจบ ทว่าในความมืดมิดที่เหน็บหนาว หลินซีกลับรู้สึกถึงแรงเขย่ารุนแรงที่หัวไหล่ พร้อมกับเสียงกระซิบที่น่าสะอิดสะเอียนคุ้นหู
"เสี่ยวซี... เสี่ยวซี! เหม่ออะไรอยู่ รีบเข้าไปหยิบเงินใต้หมอนของไอ้เป๋นั่นมาสิ! รถไฟจะออกแล้วนะ ถ้าเราชักช้าเดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า!"
หลินซีเบิกตาโพลง กลิ่นอับชื้นของบ้านดินและกลิ่นควันไฟลอยแตะจมูก เธอไม่ได้อยู่ในห้องไอซียู แต่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนซอมซ่อ ในมือถือห่อผ้าเก่าๆ และตรงหน้าเธอคือ... หวังเทา ชายชั่วที่หลอกเธอไปขายในชาติที่แล้ว!
เธอก้มมองมือตัวเอง มันไม่ได้เหี่ยวย่น แต่เป็นมือของหญิงสาววัยยี่สิบห้าปี!
นี่เธอย้อนเวลากลับมา... กลับมาในวันที่จะขโมยเงินหนีตามชายชั่ว!
"ยืนบื้ออยู่ทำไมเล่า! ผัวเธอหลับเป็นตายไปแล้ว รีบเข้าไปเอาเงินชดเชยนั่นมา เราจะได้ไปเสวยสุขกันที่กวางโจวไง!" หวังเทายังคงเร่งเร้า ยื่นมือสกปรกหมายจะมาจับแขนเธอ
ดวงตาของหลินซีที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโง่เขลา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีด ความโกรธแค้นจากชาติที่แล้วปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด เธอสะบัดแขนออกเต็มแรง ก่อนจะตวัดฝ่ามือฟาดลงบนหน้าของหวังเทาอย่างจัง!
เพียะ!!
เสียงตบดังก้องไปทั่วลานบ้าน หวังเทาหน้าหันไปตามแรง ตะลึงงันจนพูดไม่ออก
หลินซียืดหลังตรง เชิดหน้าขึ้น ก่อนจะชี้หน้าด่าด้วยน้ำเสียงที่ดุดันและทรงพลังในแบบฉบับของเถ้าแก่เนี้ยผู้ทรงอิทธิพล
"เสวยสุขกับมารดานายสิไอ้สารเลว! หน้าตาก็เหมือนคางคกขึ้นวอ ยังมีหน้ามาหลอกให้ฉันขโมยเงินผัวตัวเองอีก ถุย! ส่องกระจกดูเงาหัวตัวเองบ้างนะว่ามีปัญญาเลี้ยงฉันไหม หรือเก่งแต่เกาะผู้หญิงกินไปวันๆ!"
เสียงด่าทอที่ดังลั่นทะลุทะลวงไปถึงบ้านข้างๆ ทำให้ชาวบ้านเริ่มเปิดประตูชะโงกหน้าออกมาดู
หลินซีสูดหายใจลึก ชาตินี้เธอจะไม่หนีอีกแล้ว ไอ้พวกสวะที่เคยทำลายชีวิตเธอ... เธอจะเหยียบพวกมันให้จมดินด้วยสองเท้าของเธอเอง!
Guest
