สำหรับผม ฤดูฝน คือความน่ารำคาญใจที่ทำให้ทุกอย่างพังทลาย...
ละอองฝน เกลียดเสียงฟ้าร้อง เกลียดความเปียกปอน และเกลียดการพกร่มเป็นที่สุด แต่ในเย็นวันหนึ่งที่พายุเทกระหน่ำจนมืดฟ้ามัวดิน จู่ๆ ร่มสีน้ำเงินคันใหญ่ก็ถูกกางออกเหนือหัว พร้อมกับเจ้าของนัยน์ตานิ่งสนิททว่าอบอุ่นอย่าง พี่พายุ รุ่นพี่วิศวะปีสามที่ใครๆ ก็บอกว่าเข้าถึงยาก
"ไม่ชอบฝนขนาดนั้นเลยเหรอ? ...อะ เอาไปสิ พี่ให้ยืม"
ร่มหนึ่งคัน กับข้ออ้างในการนัดเจอเพื่อเอาไปคืน ใครจะไปคิดว่าเสียงสายฝนที่เคยเกลียดชัง วันหนึ่งกลับกลายเป็นท่วงทำนองที่เพราะที่สุด... เพียงเพราะมีผู้ชายคนนี้อยู่ข้างๆ
"จากนี้ไปไม่ต้องพกร่มแล้วนะ เพราะพี่จะเป็นร่มให้ฝนเอง"
รีวิว (0)
เรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว
Guest
