ตีตราโอเมก้าไร้ค่า

“อึก...คุณวี... ปล่อยผม... ผมเจ็บ...”

เสียงของชัยสั่นเครือ มือหนึ่งกุมท้องของตัวเองที่จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขณะพยายามขยับหนี แต่กลับถูกวีบีบขากรรไกรแน่นจนหน้าเชิดขึ้น

“เงินที่กูให้มันไม่พอหรือไง ถึงได้ไปเสนอตัวให้ไอ้คนสวนกระจอก ๆ นั่น!” วีคำรามเสียงต่ำ กลิ่นอายอีนิกม่าที่ดุดันแผ่กระจายไปทั่วห้องจนชัยสั่นสะท้านไปทั้งทรวง “มึงมันร่านกว่าที่กูคิดนะชัย ไหนบอกว่ารักศักดิ์ศรีนักหนา แต่พอเห็นเด็กหนุ่มหน่อยก็พร้อมจะถ่างขาให้มันเลยเหรอ?”

“ไม่ใช่... ชาติเขาแค่มาช่วย... แล้วคุณวีจะมายุ่งกับผมทำไม ไหนบอกว่าขยะแขยงผมไง! ปล่อยนะคุณวี!” ชัยรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักอกแกร่งออก แต่กลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย

ความแตกต่างระหว่างโอเมก้ากับอีนิกม่าช่างห่างกันเหลือเกิน แค่เพียงฟีโรโมนที่เล็ดลอดออกมาของวีก็แทบจะกลืนแรงของเขาไปจนหมดสิ้น

“เออ! กูขยะแขยงมึง... แต่ในเมื่อมึงร่านขนาดนั้น กูก็จะจัดให้ตามที่มึงต้องการเอง จะได้ไม่ต้องไปเที่ยวเสนอหน้าให้ไอ้ขี้ข้าหน้าไหนอีก!”

วีลากร่างที่อ่อนปรกเปียกไปที่เตียงกว้าง เขาเหวี่ยงชัยลงบนฟูกหนาอย่างแรงจนชัยจุกจนพูดไม่ออก ชัยพยายามจะคลานหนีแต่กลับถูกวีขึ้นคร่อมทับไว้พร้อมกับปล่อยฟีโรโมนกดดันขั้นสูงสุดจนร่างกายของโอเมก้าเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ

ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีความอ่อนโยน วีจัดการฉีกทึ้งเสื้อผ้าของชัยจนกระดุมหลุดกระจาย มือหนากระชากกางเกงผ้าเนื้อหนาของคนสวนรุ่นน้าให้หลุดพ้นไปจากเรียวขาแกร่งอย่างไม่ใยดี จนร่างกายกำยำล่ำสันที่บัดนี้ดูเย้ายวนอย่างประหลาดปรากฏแก่สายตาอีนิกม่าหนุ่ม

“คุณวี... อย่า... อื้อ!”