ดาวจะนับสิบ

ถึงไดโนเสาร์จะสูญพันธุ์ไปเเล้วหลายล้านปี เเต่ความรักของพี่ที่มีให้เธอยังคงหวานปานน้ำผึ้งผสมน้ำตาลโตนดระเบิดตู้มออกมาเป็นคำว่า พี่รักหนูจังเลยค่ะ!

ผมเคยเป็นอะไรในสายตาผู้ชายตัวเท่าหมีป่าที่ยืนอยู่ข้างหน้าบ้าง เท่าทุกวันนี้ผมปวดหัวกับมุขจีบอีตาบ้านี่ไม่หาย

“ไงเเม่กระต่ายน้อย” !!

“โอ้ เเม่ยูนิคอร์นตัวน้อยของพี่” !!!

“พี่หนีออกมาจากสภาเวทย์มนต์เพื่อมาหาเธอคนเดียวเลยนะพ่อมัคเกิ้ลตัวน้อย” !!!!

“หึ สักวันนึงฉันจะทำให้เธอหลงเสน่ห์อันมากล้นของฉันให้ได้คอยดูสิยัยลูกแมว พอถึงวันนั้นฉันจะรับรักของเธอไว้เอง5555555555555” !!!!!

ก็ไม่เเปลกใจเลยว่าทำไมพี่มันถึงไม่มีหวานใจกับเขาสักที… เบียวชิบหาย!

[Talk : สวัสดีจากสิบหกตุลา]

สวัสดีครับนักอ่านที่รักทุกคน! แวะมาปัดฝุ่นนามปากกา 'สิบหกตุลา' กันสักหน่อย หลังจากอัปเดตงานล่าสุดไปในเรื่อง 'ผมชื่อฟ้าใส' เมื่อปี 2565 (สารภาพว่าแอบไปพักร้อนมาครับ ฮ่าๆ)

ห่างหายไปนานมากๆ การกลับมาจับนามปากกานี้อีกครั้งเลยอยากพาความสนุก รอยยิ้ม และความเบียวแบบจัดเต็มมาฝากทุกคนครับ ขอต้อนรับเข้าสู่จักรวาล #ดาวจะนับสิบ นิยายที่จะพาทุกคนไปปวดหัว (และฟิน) กับสตรีมเมอร์ตัวเท่าหมีแต่ขยันพ่นมุกน้ำตาลโตนดใส่น้องกราฟิกหน้าตาย

ฝากเอ็นดูพี่สิบกับน้องนับดาว และฝากการกลับมาของสิบหกตุลาไว้ในอ้อมใจทุกคนอีกครั้งด้วยนะครับ!