บทกวี ที่ชื่อว่า…เธอ

เคยไหม... ที่วันธรรมดาวันหนึ่งกลับกลายเป็นวันที่มีชีวิตชีวาที่สุด เพียงเพราะอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ

"โอ๊ยๆๆ แย่แล้วๆ จะสายแล้ว!"

'มิ้ง' สาวฟรีแลนซ์สุดโก๊ะที่ขึ้นชื่อเรื่องความซุ่มซ่ามกำลังวิ่งหน้าตั้ง สองมือโอบกอดกองเอกสารและสมุดภาพสเก็ตช์รุงรังพะรุงพะรังเพื่อไปให้ทันนัดสำคัญ สายตาของเธอมัวแต่มองนาฬิกาข้อมือ จนกระทั่งเท้าเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับขอบฟุตบาทอย่างจัง

"ว้าย!!"

สมุดและกระดาษมากมายปลิวว่อนกระจายเต็มพื้น มิ้งหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการล้มคว่ำ แต่กลับมีอ้อมแขนเรียวของใครบางคนเข้ามาประคองรับตัวเธอไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายใบชาชวนให้รู้สึกผ่อนคลายโชยเข้าจมูก

เมื่อมิ้งลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าสวยคมที่ดูนิ่งๆ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความใจดีและเป็นห่วง

"เป็นอะไรไหมคะ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้นเป็นของ 'นรัญ' กวีและนักเขียนอิสระที่กำลังเดินทอดน่องหาไอเดียแต่งหนังสืออยู่แถวนั้น นรัญก้มลงช่วยเก็บกระดาษที่กระจายอยู่บนพื้นอย่างไม่นึกรังเกียจ จนกระทั่งปลายนิ้วของทั้งคู่บังเอิญแตะโดนกันตอนที่กำลังจะหยิบสมุดเล่มเดียวกัน

กระแสความอบอุ่นบางอย่างแล่นพล่านข้ามผ่านปลายนิ้ว ทำเอาทั้งคู่ชะงักและสบตากันนิ่งไปไม่กี่วินาที แต่สำหรับนรัญ... วินาทีนั้นเหมืนโลกหมุนช้าลง เธอเหลือบไปเห็นข้อความลายมือขยุกขยิกที่มิ้งเขียนทิ้งไว้ในสมุดโน้ตที่เปิดอ้าอยู่

'วันนี้ท้องฟ้าสวยดีจัง อยากให้มีใครสักคนมานั่งดูด้วยกันมา