“ต่อให้แผลเป็นบนกายจะตอกย้ำให้‘เกลียด’ แต่เหตุใดก้อนเนื้อในอกกลับร่ำร้อง ลึกๆว่า‘รัก’”
เพราะอุบัติเหตุพลิกชีวิตในคราวนั้น
ทำให้อดีตที่เคยหวานชื่นล่มสลายหายไปกับความทรงจำ
‘คุณหลวงศรัณย์’ลืมสิ้นทุกข์ถ้อยคำรัก... ลืมสิ้นแม้กระทั่งคนข้างกาย
เหลือทิ้งไว้เพียงความชิงชังต่อชายที่มารดากล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุ
เมื่อ‘แก้ว’ยอมบากหน้ากลับเข้ามาในเดือนนี้อีกครั้งในฐานะเสมียนประจำตัว
เค้าไม่ได้มาเพื่อทวงคืนตำแหน่งคนรักหรือขอความเห็นใจ
หากแต่มาเพื่อดูแล... และยอมรองรับสายตาอันเย็นชาชิงชังของคนที่ตนรักสุดหัวใจ