"ทะลุมิติมาเป็นยอดดวงใจท่านจอมพล"

คุณหนูสี่ผู้บอบบาง (?)

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังศาลาริมน้ำในจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลมู่ ร่างบางระหงของ 'มู่เยว่ฉี' กำลังเอนกายพิงหมอนอิง ใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อยดูลึกลับและน่าถนอม จนบ่าวไพร่ที่เดินผ่านไปมาต่างต้องก้มหน้าและเบาเสียงลงด้วยกลัวจะรบกวนการพักผ่อนของคุณหนูสี่ผู้ขี้โรค

"แค่ก... แค่ก..." เสียงไอแผ่วเบาดังลอดออกมาจากริมฝีปากบาง

"โธ่ คุณหนูของบ่าว ดื่มน้ำขิงอุ่นๆ หน่อยนะเจ้าคะ" สาวใช้คนสนิทรีบถลาเข้าไปประคอง

ทว่า... ทันทีที่ลับตาคนนอก ดวงตาที่เคยปรือปรอยกลับเบิกกว้างฉายแววเจ้าเล่ห์ หลินเยว่ฉี ในร่างคุณหนูสี่รีบคว้าขนมหวานเข้าปากทันทีพลางพึมพำกับตัวเอง

‘การแกล้งป่วยนี่มันสบายจริงๆ มีแต่คนประเคนของอร่อยให้ถึงที่ ใครจะอยากกลับไปเป็นดีไซน์เนอร์ปั่นงานจนตาโหลที่โลกนู้นกันเล่า!’

แต่ความสงบสุขของเธอก็มักจะอยู่ได้ไม่นาน...

"ฉีเอ๋อร์! ใครรังแกเจ้า! บอกพี่สามมา เดี๋ยวพี่จะไปตบมันให้ฟันร่วงเอง!" เสียงแหลมใสของ มู่ชิงเยียน พี่สาวคนโตสายบู๊ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษอีกสามคนที่เป็น ‘ยักษ์วัดแจ้ง’ ประจำจวน

แม่ทัพใหญ่มู่: "ลูกรัก ใครทำให้เจ้าต้องไอ? หรือขุนนางกรมพิธีการคนนั้นพูดจาไม่เข้าหูเจ้า พ่อจะไปยื่นฎีกาถอดถอนมันเดี๋ยวนี้!"

พี่ใหญ่ (รองแม่ทัพ): "น้องเล็ก พี่ซื้อโสมพันปีมาให้ เจ้าต้องกินให้หมดนะ ใครขวางพี่จะฟันมันเป็นสองท่อน!"

พี่รอง (กุนซือ): (ขยับพัดในมือเบาๆ ด้วยรอยยิ้มเย็น) "น้องสี่ไม่ต้องห่วง พี่วางแผนจัดการคนที่ทำให้เจ้าขุ่นเคืองไว้เรียบร้อยแล้ว... รับรองว่ามันจะไม่มีที่ยืนในเมืองหลวง"

หลินเยว่ฉีรีบปรับสีหน้าให้ดูอ่อนแรงทันควัน "ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม... ฉีเอ๋อร์ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่รู้สึก... เพลียๆ นิดหน่อย"

ในขณะที่ทุกคนกำลังมะรุมมะตุ้มรุมรักลูกสาวคนเล็กอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่แฝงไปด้วยไอสังหารบางเบาก็ดังขึ้นจากหน้าประตูจวน พร้อมกับเสียงประกาศของทหารรับใช้ที่ทำให้หลินเยว่ฉีถึงกับขนลุกซู่

"ท่านจอมพลเซี่ยจงเหยียน ขอเข้าพบแม่ทัพใหญ่!"

สิ้นเสียงนั้น ร่างสูงสง่าในชุดเกราะสีดำทมิฬเดินก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้มองไปยังแม่ทัพใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ แต่กลับจ้องตรงมายัง ‘แม่นางน้อยขี้โรค’ ที่กำลังถือขนมค้างไว้ในมือ

เขากระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงบางเบา—รอยยิ้มที่หลินเยว่ฉีอ่านออกทันทีว่า... เขารู้ความลับของเธอแล้ว!

"ได้ยินว่าคุณหนูสี่ป่วยหนักจนลุกไม่ขึ้น..."

เซี่ยจงเหยียนก้าวเข้ามาใกล้จนเงาของเขาโอบล้อมร่างเธอไว้ "แต่ดูจากจังหวะการหายใจและ... ขนมที่ติดอยู่ที่มุมปาก ดูเหมือนคุณหนูจะแข็งแรงกว่าที่ข้าคิดนะ"

ซวยแล้ว... หลินเยว่ฉีคิดในใจ ไอ้จอมพลคนนี้มันตาดีเกินไปแล้ว!

เกร็ดตอนต่อไป: เมื่อท่านจอมพลเริ่มสงสัย การประชันฝีปากและท่าที "อ่อยแบบเนียนๆ" ของท่านจอมพลจะทำให้คุณหนูจอมปลอมต้องรับมืออย่างไร?