‘วิน: ทักมาเร็วจังนะครับ’
‘วิน: อยากลองของดีขนาดนั้นเลยเหรอ?’
เฟรินหัวเราะหึในลำคอ นิ้วเรียวรัวแชทกลับไปแบบไม่ยอมแพ้
‘เฟริน: ก็แค่อยากรู้ว่าที่บอกว่าไม่ได้มีดีแค่ปาก... มันจะเก่งสักแค่ไหน’
‘วิน: หึ... ผมไม่ชอบพูดเยอะครับพี่เฟริน ผมชอบทำ มากกว่า’
‘วิน: เมื่อกี้แอบส่องโปรไฟล์ผมหรือเปล่า? ไม่ต้องหาหรอก ในนั้นไม่มีอะไรให้พี่เห็นหรอกครับ’
เฟรินชะงักไปนิด หมอนี่รู้ทันเธอชะมัด
‘เฟริน: ก็อยากดู อยากเช็คว่างานจะดีจริงไหม’
‘วิน: มาดูตัวจริงที่ห้องเลยสิ... ผมอยู่คนเดียว’
‘วิน: .. และผมเป็นพวก “กินดุ” ถ้าพี่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องผมแล้ว อย่าหวังว่าจะได้กลับออกไปง่ายๆ’
‘วิน: ผมจะขังพี่ไว้จนกว่าผมจะพอใจ จนกว่าพี่จะคลานมาร้องขอชีวิตแทบเท้าผม’
ความดิบเถื่อนผ่านตัวอักษรที่ไม่มีการอ้อมค้อมทำให้เฟรินรู้สึกเสียววาบที่ท้องน้อย มันเป็นความกลัวที่ผสมมากับความอยากจะโดนขยี้
‘เฟริน: ขู่เหรอ?’
‘วิน: ไม่ได้ขู่ครับ... แค่บอกกติกา’
Guest
