แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านฝาบ้านไม้มะค่าเข้ามา ทำให้นลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอรู้สึกไม่ใช่ความเจ็บปวดจากการตาย แต่เป็นความรู้สึก... "อึดอัด"
เธอมองลงไปที่ร่างกายตัวเอง แล้วก็ต้องตาค้าง แขนที่เคยเรียวเล็ก (จากการคุมอาหารอย่างหนักในชาติก่อน) บัดนี้กลายเป็นท่อนเนื้อขาวนวลที่ดูหนุ่มแน่นพิลึก พอจะขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เตียงไม้ถึงกับลั่น เอี๊ยด...
"แม่แก้วพวง! ฟื้นแล้วรึลูก!"
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าดีใจสุดขีด ผิดกับพวกบ่าวไพร่ที่ยืนซุบซิบอยู่ไกลๆ ว่า "นั่นไง... ฟื้นมาก็กินบ้านกินเมืองต่อแน่ๆ"