สักคนให้หัวใจรัก

“อยู่ได้แค่สองอาทิตย์” นั่นคือประโยคแรกที่ภูผาพูดกับมิ้น หลังจากเธอหอบกระเป๋าสองใบเข้ามาป่วนชีวิตเขาถึงฟาร์ม 

ทั้งอำเภอรู้ว่าเจ้าของฟาร์มคนนี้เป็นคนดุ พูดน้อย มีกฎเยอะ และไม่มีใครกล้าเถียง  แต่ปัญหาคือ…มิ้นดันเป็นคนประเภทที่ “ชอบถามว่าทำไม” กับทุกกฎที่เจอ 

เธอแหกกฎตั้งแต่วันแรก พูดมากกว่าเขาทั้งวันรวมกัน ชอบยิ้ม ชอบแหย่ และชอบทำให้หัวใจคนปากแข็งเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว 

ส่วนภูผา… จากคนที่ตั้งใจจะไล่เธอออกทุกวัน กลับกลายเป็นคนที่เผลอรอฟังเสียงหัวเราะของเธอในบ้านเงียบๆ หลังนี้แทน 

ยิ่งใกล้ ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งพยายามทำเหมือนไม่รู้สึก ก็ยิ่งหวงเธอจนเก็บอาการไม่อยู่ 

แต่สำหรับคนที่ใช้ “กฎ” ปกป้องหัวใจตัวเองมาตลอดชีวิต การยอมให้ใครสักคนเข้ามาอยู่ข้างใน อาจน่ากลัวกว่าการสูญเสียทุกอย่างเสียอีก 

---------------------------- 

“มิ้นไม่ได้เถียงค่ะ มิ้นแค่ชี้แจงตามหลัก ‘สุจริตเป็นที่ตั้ง’ ค่ะ” เธอยิ้มแฉ่งแบบที่ไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตสักนิด  

“อีกอย่าง มิ้นเห็นแมลงมันเกาะรวงข้าวน่ะค่ะ เลยจะจดบันทึกไปฝากคุณภูผาเพื่อเป็นการตอบแทนค่าที่พัก...” 

“ไม่ต้อง! ออกไปเดี๋ยวนี้!” ภูผาชี้มือไปทางเรือนพัก “ป้าแดง! ป้าแดงอยู่ไหน!” 

ป้าแดงรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาจากโรงครัวด้วยสีหน้าตกใจ “มีอะไรคะคุณภู เสียงดังลั่นฟาร์มเลย” 

“ป้าเอาหลานป้ากลับกรุงเทพฯ ไปเดี๋ยวนี้! ผมทนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว เด็กนี่มันทั้งดื้อ ทั้งเถียง แถมยังกวนประสาทผมด้วยศัพท์กฎหมายบ้าบออะไรก็ไม่รู้!” 

มิ้นหน้าเสียไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นว่าภูผาเอาจริง เธอรู้ดีว่าถ้าถูกไล่ตอนนี้ เธอไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อตั๋วรถทัวร์กลับ และที่สำคัญ... เธอไม่อยากกลับไปเป็นภาระให้แม่ที่กำลังนอนป่วยรอผ่าตัด 

ป้าแดงมองหน้ามิ้นที่ดูจ๋อยลงไปถนัดตา ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ภูผาแล้วกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือ 

“คุณภูคะ... ป้าขอเถอะค่ะ หนูมิ้นแกอาจจะปากไวไปหน่อยตามประสาเด็กเรียนกฎหมาย แต่แกเป็นเด็กดีนะคะ ที่แกต้องมาที่นี่เพราะแม่แก... น้องสาวป้า... กำลังป่วยหนักต้องผ่าตัดเนื้องอกค่ะ เงินเก็บทั้งบ้านต้องเอาไปรักษาแม่ มิ้นเลยไม่มีเงินจ่ายค่าหอในกรุงเทพฯ ช่วงรอสอบเนติฯ ป้าถึงได้บังคับให้แกมาที่นี่... เห็นแก่ป้าเถอะนะคะคุณภู ให้แกอยู่ช่วยงานป้าเถอะค่ะ ป้าจะสอนแกเอง...” 

ภูผาชะงัก คำพูดของป้าแดงเหมือนน้ำเย็นที่สาดใส่กองไฟในอก  

เขาเหลือบมองมิ้นที่ยืนก้มหน้านิ่ง มือเล็กๆ สองข้างกำสายเอี๊ยมแน่นจนเห็นรอยแดง ภาพเด็กสาวจอมเถียงเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังแบกภาระของครอบครัวไว้บนบ่า 

เขาจำความรู้สึกนั้นได้ดี... ความรู้สึกที่ต้องยืนหยัดเข้มแข็งในวันที่โลกพังทลายหลังจากพ่อแม่เสียชีวิต นั่นคือเหตุผลที่เขาสร้างกฎขึ้นมามากมาย เพื่อปกป้องทุกอย่างในฟาร์มนี้ไม่ให้ล่มสลายไปอีก 

“อยู่ได้ 2 อาทิตย์” ภูผาพูดเสียงห้วนแต่ไม่ตะคอกเหมือนเก่า “ถ้าภายในสองอาทิตย์นี้ เธอแหกกฎแม้แต่นิดเดียว หรือทำให้ฉันรำคาญ ฉันจะส่งเธอขึ้นรถสิบล้อส่งของกลับกรุงเทพฯ ทันที... เข้าใจไหม มนพัทธ์?” 

---------------------------- 

มิ้นที่ซุกหน้าอยู่กับอกแกร่งรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นหนักแน่น เป็นจังหวะเดียวกับความรู้สึกที่กำลังพองโตอยู่ในอกของเธอ 

“พี่ภูคะ... คนขี้โกง” มิ้นพึมพำเสียงแผ่ว พลางเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวโตที่ตอนนี้ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด “ในทางกฎหมาย การลงโทษซ้ำซ้อนในความผิดเดิมเขาเรียกว่า ‘Double Jeopardy’ นะคะ พี่จะมาลงโทษมิ้นต่อจากเมื่อคืนไม่ได้นะคะ” 

ภูผาขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบที่เคยดูดุดันบัดนี้กลับประกายความเจ้าเล่ห์ที่มิ้นไม่เคยเห็นมาก่อน เขาใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเชยคางมนของเธอขึ้นมาเบา ๆ ก่อนจะก้มลงประทับจุมพิตเร็ว ๆ ที่ปลายจมูกรั้น 

“ที่นี่ไม่มีศาลอาญา มนพัทธ์... มีแต่กฎของพี่ และพี่เพิ่งร่างกฎใหม่เมื่อคืนนี้เองว่า... เจ้าของฟาร์มมีสิทธิ์เด็ดขาดในการบริหารจัดการข้อยกเว้น อย่างเธอได้ตลอดเวลา” 

“พี่ภูคนใหม่นี่ร้ายกาจกว่าเดิมร้อยเท่าเลยนะคะ มิ้นเริ่มจะคิดผิดแล้วที่ตกลงยอมให้พี่เข้ามาอยู่ในพื้นที่หัวใจ...”