“ไม่ค่ะ ยังไงระวีก็ไม่แต่ง ถ้าพ่อแม่บังคับระวีมากๆเขาระวีจะหนีไปให้ไกลเลย”เสียงโวยวายดังขึ้น
“ใจเย็นๆนะลูกเดี๋ยวหอบเอา แม่ไม่บังคับระวี แม่แค่ถามระวีก่อน”มาลินีลูบหลังปลอบลูกสาวคนโต
“ระวีรู้ว่าคุณแม่รักระวีที่สุด”ปานระวีกอดผู้เป็นแม่
“ชีวา ขึ้นไปแต่งตัวให้เรียบร้อย เดี๋ยวออกไปทานข้าวกับผู้ใหญ่”มาลินีหันมาสั่งลูกสาวคนเล็กที่ไม่เคยมีปากมีเสียงและไม่เคยปฏิเสธคำสั่งของคนที่บ้านเลย
“ค่ะ”ปานชีวาเดินก้มหน้าขึ้นไปยังห้องนอนของตนเอง ถึงแม้จะน้อยใจมาโดยตลอดแต่ก็ไม่กล้าขัดอะไร เพราะรู้ดีว่าพวกท่านเป็นผู้ที่ส่งเสียเลี้ยงดูเธอ
