***คีนและขนม พ่อแม่ทำงานต่างประเทศ ส่งให้ทั้งสองเรียนอยู่ที่ประเทศไทย พร้อมสร้างบ้านให้ 1 หลัง***
“ไอ้ไทป์ มึงจะมาบ้านกูทุกวันเลยไหม”
เสียงบ่นของคีนดังขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามาในบ้านเหมือนเป็นเจ้าของบ้านอีกคน
ไทป์ยกคิ้ว ก่อนโยนกระเป๋าลงโซฟาอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“บ้านมึงแอร์เย็น”
“บ้านมึงก็มี”
“แต่น้องมึงอยู่นี่”
คีนเงียบไปสองวินาที ก่อนหรี่ตามองเพื่อนตัวเองทันที
“เมื่อกี้มึงพูดอะไรนะ”
“เปล่า”
ไทป์ตอบหน้าตาย พร้อมหยิบรีโมตขึ้นมาเปลี่ยนช่องทีวี
คีนจ้องอีกฝ่ายอย่างจับผิดอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจ เพราะชินกับนิสัยกวนประสาทของเพื่อนตัวเองไปแล้ว
“ขนม!”
เขาตะโกนเรียกน้องสาวเสียงดัง “เอาน้ำมาให้หน่อยดิ”
“ค่าาา~”
เสียงหวานตอบกลับมาจากห้องครัว
ไม่กี่วินาทีต่อมา เด็กผู้หญิงตัวเล็กในชุดนอนสีครีมก็เดินออกมา พร้อมแก้วนํ้าสองแก้วในมือ
“พี่ไทป์มาด้วยเหรอ”
ดวงตากลมใสเบิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มเล็กๆ จะปรากฏบนใบหน้าหวาน
ไทป์มองเธอนิ่งไปชั่วขณะ
ขนมในตอนอายุสิบเก้า
ต่างจากเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่เคยวิ่งตามเขากับคีนเมื่อหลายปีก่อนมาก
เธอผมยาวขึ้น
ตัวเล็กลง
น่ารักขึ้น
และอันตรายต่อหัวใจเขาชิบหาย
“อือ”
เขาตอบสั้นๆ แต่สายตายังมองเธอไม่ละไปไหน
ขนมยื่นแก้วนํ้าให้ ก่อนนั่งลงข้างพี่ชายตัวเอง
“วันนี้พี่จะอยู่กินข้าวไหม”
คำถามธรรมดา
แต่กลับทำให้ไทป์เผลอยิ้มมุมปาก
“ถ้าเราทำให้กิน ก็อยู่”
“จริงนะ!”
ขนมหัวเราะตาเป็นประกาย จนคนมองเผลอใจอ่อนทุกครั้ง
คีนมองสลับระหว่างน้องสาวกับเพื่อนตัวเอง ก่อนขมวดคิ้ว
“เดี๋ยวนะ ทำไมกูรู้สึกแปลกๆ”
“มึงคิดมาก”
ไทป์ตอบทันที
แต่ความจริงคือ…
เขาไม่ได้คิดกับขนมแบบ “น้องสาวเพื่อน” มานานแล้ว
และยิ่งใกล้
ก็ยิ่งอยากได้มาเป็นของตัวเองมากขึ้นทุกวัน।
Guest
