เมื่อตัวตึงสายลุยดันสร้างหนี้ก้อนโตจนตกเป็นลูกไก่ในกำมือ 'คุณชายเจ้าระเบียบ' คู่อริเบอร์หนึ่ง สัญญาแฟนกำมะลอเพื่อล้างหนี้จึงเริ่มต้นขึ้น...
"ฮันดา" นักศึกษาวิศวะเครื่องกลปี 3 ตัวตึงประจำรุ่น ผู้มีฝีมือลงช็อปซ่อมเครื่องยนต์ระดับเทพ แต่ดันสอบทฤษฎีตกมีนแทบทุกรอบ ชีวิตที่วุ่นวายอยู่แล้วยิ่งพังพินาศ เมื่อความใจร้อนพาเขาไปก้าวพลาดในวงการพนันจนกลายเป็นหนี้ก้อนโตถึงครึ่งล้าน แถมเจ้าหนี้ที่ส่งคนมาตามกระทืบเขาทุกวัน ดันเป็นคนของ "เฉียนฟาน" หรือ "เฮียฟาน" คุณชายมาดเนี้ยบท็อปของรุ่น คู่อริเบอร์หนึ่งที่เหม็นขี้หน้ากันมาตั้งแต่ปี 1 เพราะฮันดาดันเคยไปหม้อใส่น้องสาวสุดหวงของอีกฝ่าย
จากศัตรูคู่อาฆาตที่แข่งกันเอาชนะมาตลอดและเพิ่งมีคดีเลือดตกยางออกกันไปหมาดๆ กลับต้องมาทำข้อตกลงลับช็อกวงการ เมื่อเฉียนฟานต้องการไม้กันหมาเพื่อสลัดแฟนเก่าที่ตามรังควาน ส่วนฮันดาก็ต้องการล้างหนี้ก้อนโต
ปฏิบัติการแกล้งรักตบตาคนทั้งคณะจึงเริ่มขึ้น ต่อหน้าเพื่อนต้องแกล้งสวีตหวานเจี๊ยบจนมดขึ้นเครื่องกลึง แต่พอลับหลังกลับหยุมหัวเถียงกันคอเป็นเอ็น
"อี๋~ ใครเมียมึงฮะ หน้าอย่างมึงน่ะเป็นได้แค่อีหนูของกูเท่านั้นแหละ ระดับเสี่ยฮันดาต้องอยู่ในสถานะผัวเท่านั้นโว้ย" ผมทำหน้าขยะแขยงทันทีที่ได้ยินคำแสลงหู ออกแรงดิ้นขลุกขลักอยู่บนตักมัน
ผัว? หึ... สภาพอย่างมึงเนี่ยนะจะเป็นผัว" ไอ้คุณชายแกล้งปรายตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามแบบผู้ดี
"แค่จูบเมื่อกี้มึงก็ขาสั่น หอบจนตัวอ่อนระทวยคาอกกูแล้ว... เด็กช่างปากเก่งอย่างมึง คงดีแต่ขยำก้นไปมาแค่นั้นแหละมั้ง ทำเรื่องอย่างว่าของผู้ใหญ่เป็นหรือเปล่าก็ไม่รู้"
"อ้าว! ไอ้เชี่ยฟาน มึงกล้าดูถูกกูเหรอ" ผมปรี๊ดแตกทันที เลือดขึ้นหน้าปุดๆ
"ระดับกูน่ะเชี่ยวชาญเว้ย ทฤษฎีกูอาจจะห่วยแต่ทักษะภาคปฏิบัติกูได้เกรดเอทุกวิชา ลีลากูเด็ดจนสาวร้องขอชีวิตมานักต่อนักแล้ว"
"งั้นเหรอ?" เฉียนฟานยิ้มกริ่ม แววตาของมันเหมือนนายพรานที่เห็นเหยื่อติดกับดักเข้าอย่างจัง มันปล่อยมือออกจากมือผม ยอมเอนหลังทิ้งตัวลงนอนราบบนหมอนอย่างว่าง่าย กางแขนออกกว้างราวกับยอมจำนน
"ถ้ามึงเก่งนักก็พิสูจน์สิฮันดา" มันท้าทายด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า
"แสดงความเป็นผัวให้กูดูหน่อย ทำให้กูครางเรียกชื่อมึงให้ได้สิ... หรือว่าจริงๆ แล้ว มึงมันก็แค่ไอ้ลูกหมาขี้ขลาดที่ไม่กล้าทำอะไรกู?"
"ไอ้... มึงท้ากูใช่ไหม" ผมกัดฟันกรอด ความโกรธผสมความหลงตัวเองทำให้ผมหน้ามืดตามัว ลืมคิดตรึกตรองถึงความเป็นไปได้ที่ว่า... ผู้ชายไซซ์ยุโรป กล้ามแน่นเปรี๊ยะอย่างมันจะยอมนอนนิ่งๆ ให้ผมกดง่ายๆ ได้ยังไง
"เออ! กูรับคำท้า! คืนนี้มึงเตรียมตัวร้องไห้กราบกรานเรียกกูว่าผัวขาได้เลยไอ้คุณชายฟาน"
...
[แนะนำตัวละครหลัก]
ฮันดา (นายเอก) : อายุ 20 ปี เรียนอยู่ปี 3 คณะวิศวะเครื่องกล ลูกเจ้าของกิจการอู่รถขนาดใหญ่ประจำจังหวัด ตัวตึงสายลุยประจำรุ่น ผู้ตกเป็นทาสหนี้ ทักษะปฏิบัติเป็นเลิศแต่ทฤษฎีติดลบ ห้าว ดิบ ปากกัดตีนถีบเพราะดันพลาดไปติดหนี้พนันบอลห้าแสน
เฉียนฟาน หรือ เฮียฟาน (พระเอก) : ลูกครึ่งไทย-ไต้หวัน อายุ 20 ปี เรียนอยู่ปี 3 คณะวิศวะเครื่องกล ลูกเจ้าของโรงงานชิ้นส่วนยานยนต์รายใหญ่ของประเทศ คุณชายสายเป๊ะ จอมบงการผู้ซ่อนความหวั่นไหว ท็อปของรุ่นสุดเนี๊ยบ ลูกเจ้าของโรงงานที่กลายมาเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่และจ้องจะเก็บดอกเบี้ยทุกวินาที
"แล้วทำไมมึงต้องลงทุนเล่นละครตบตายัยเอวาอะไรนั่นด้วยวะ สวยเซี๊ยะระดับดาราขนาดนั้น มึงก็กลับไปคืนดีกับเขาก็จบปะ จะมาวุ่นวายดึงกูไปเกี่ยวทำไม หรือไม่..." ผมเหยียดยิ้มกวนประสาท ยักคิ้วแผล็บให้มันหนึ่งที
"จะให้กูไปจีบเอวาแทนก็ได้นะ พอกูได้เขาเป็นแฟน เขาจะได้ไม่มายุ่งกับมึงไง แฟร์ๆ ดีออก วิน-วินทั้งคู่"
"มึงจะทำเหมือนที่ทำกับน้องกูงั้นสิ..." เสียงทุ้มต่ำกดลึก เย็นเยียบจนคนฟังเสียวสันหลังวาบ
ผมชะงัก ถอยหลังกรูดไปตามสัญชาตญาณเมื่อไอ้ลูกครึ่งหน้าเลือดเริ่มเดินต้อนผมเข้าหามุมห้อง
"กะ... กูทำอะไร" ผมเถียงกลับเสียงแข็ง
"แค่กูจีบน้องมึงแค่นี้ทำเป็นจะตาย มึงกะจะให้น้องตัวเองโสดไปตลอดชีวิตเลยหรือไงฮะ ไอ้พวกหวงก้าง" ผมเชิดหน้าขึ้น เถียงคอเป็นเอ็นอย่างไม่ยอมแพ้
ไอ้เฉียนฟานมันยังคงสาวเท้าเดินต้อนเข้ามาเรื่อยๆ จนแผ่นหลังผมชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางให้ถอยหนี สองแขนแกร่งของมันยกขึ้นยันผนังห้องคร่อมตัวผมเอาไว้ ล็อกผมไว้ในกรงแขนของมัน มันก้มหน้าลงมาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากตัวมัน
"มึงพูดถึงน้องกูอีก... กู 'เอา' ตายคาที่แน่"
...
อย่าพึ่งหนีค่ะ มาลองอ่านก่อน!
*อัพทุกวัน (เวลา 19.15 น.)
Guest
