เพียงใจเว้าวอนรัก

"เธอภูมิใจในมือคู่นี้ที่หาเลี้ยงชีวิต... แต่สำหรับครอบครัวของเขา มือคู่นี้กลับไม่มีค่าพอจะเคียงข้าง"

พลอยชมพู รักและภูมิใจในอาชีพพนักงานนวดสปาของเธอ มือที่คอยบรรเทาความเหนื่อยล้าให้ผู้คนคือมือเดียวกับที่เธอใช้ดูแลน้องสาวที่ป่วย และเป็นมือคู่เดียวกันที่ ปรินท์ ผู้บริหารหนุ่มผู้สูงศักดิ์เคยเกาะกุมไว้พร้อมคำสัญญาว่าจะรักตลอดไป

แต่โลกแห่งความจริงกลับสาดซัดอย่างรุนแรง เมื่อแม่ของเขาตราหน้าว่าอาชีพของเธอนั้นชั้นต่ำและไม่มีวันส่งเสริมเกียรติยศของวงศ์ตระกูลเขาได้ คำดูถูกที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีทำให้พลอยชมพูตัดสินใจเลือกเดินจากมา ไม่ใช่เพราะเธอไม่รักเขา... แค่เพราะเธอรักในเกียรติของตัวเองเกินกว่าจะยอมให้ใครมาดูถูกอาชีพที่มารดาเคยพร่ำสอนไว้

เธอบอกเลิกเขาด้วยน้ำตา หันหลังให้ความรักที่เอื้อมไม่ถึง เพราะความสงสารและอยากเห็นชายที่รักรุ่งเรืองในเส้นทางที่เขาควรจะเป็น พลอยชมพูจึงเลือกสวมหน้ากากเป็นคนเย็นชา เธอบอกเลิกเขาด้วยคำพูดที่กรีดใจที่สุด ยอมเสียสละความสุขของตัวเองเพื่อให้เขาก้าวไปสู่จุดสูงสุด โดยไม่ยอมรับความช่วยเหลือหรือเงินชดเชยใดๆ จากครอบครัวของเขาแม้แต่บาทเดียว เธอหายไปพร้อมกับหยดน้ำตาที่ต้องแอบซ่อนไว้ แบกเอาความเจ็บปวดไปเผชิญเพียงลำพัง

หนึ่งปีผ่านไป... โลกเหวี่ยงเขากลับมาเจอเธออีกครั้งในสถานที่ที่เขาเกลียดที่สุด

ปรินท์แทบไม่เชื่อสายตาเมื่อเห็นอดีตผู้หญิงที่แสนอ่อนหวาน กลายเป็นสาว PR ในคลับหรูที่ยืนอยู่ท่ามกลางหมู่ผู้ชาย ยอมถูกแตะเนื้อต้องตัวและส่งยิ้มยั่วเย้าเพื่อแลกกับเศษเงิน

"ไม่เจอกันนาน... เนี่ยนะเหรอชีวิตที่เธอต้องการนักหนา? สังคมที่เธออ้างว่าคู่ควรกับเธอ คือการมานุ่งน้อยห่มน้อย ให้ผู้ชายจับนู่นจับนี่ตามใจชอบแบบนี้เหรอ... พลอยชมพู"

สายตาเหยียดหยามและแรงบีบที่ข้อมือจากปรินท์ มันเจ็บปวดยิ่งกว่าบาดแผลไหนๆ เธอทำได้เพียงเก็บงำความจริงไว้ภายใต้ใบหน้าที่ฉาบด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ ยอมรับคำสมเพชจากเขาไว้เพียงคนเดียว เพราะรู้ดีว่า... ต่อให้เธอจะอธิบายจนหมดลมหายใจ เขาก็ไม่มีวันกลับมามองเธอด้วยสายตาเดิมได้อีกต่อไป

ปรินทร์ อายุ 34 ปี ผู้บริหารหนุ่มบริษัทรับเหมาก่อสร้างรายใหญ่

พลอยชมพู อายุ 27 ปี พนักงานสาวนวดสปาที่รักและภูมิใจในอาชีพของตนเอง