“เป็นอะไรของเจ้า เมื่อก่อนก็เห็นมาตามติดข้า มาตอนนี้ทำตัวห่างเหินเหมือนคนไม่รู้จักกัน หากวันนี้เจ้าให้คำตอบไม่ถูกใจข้า อย่าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไป” จื่อหลานตาเบิกกว้างมองเขาที่จ้องมองนางอย่างดุดัน
“ก็พระองค์มีคนที่ชอบอยู่แล้ว หม่อมฉันตามติดพระองค์ก็เปล่าประโยชน์ หม่อมฉันจึงคิดว่าควรถอยออกมาจะดีกว่าเพคะ”
“เจ้ามีบุรุษอื่น?”
“มี…ไม่ ๆ ไม่มีเพคะ”
“ข้าขอสั่งให้เจ้ามาตามติดข้าเหมือนเดิม” จื่อหลานตกตะลึงยืนมองเขานิ่งอย่างครุ่นคิด หมายความว่าอย่างไร ให้มาตามติดเหมือนเดิม นางไม่อยากมีจุดจบเหมือนกับนางร้ายในนิยายหรอกนะ
“หากอยากให้นางกลับมาเหมือนเดิม พระองค์ก็ต้องให้สัญญาว่า ในภายภาคหน้าไม่ว่าจะอย่างไร พระองค์จะไม่สั่งลงโทษนางและครอบครัวของหม่อมฉันให้ถึงแก่ชีวิต” ชินอ๋องและรัชทายาทได้ยินสิ่งที่นางพูดก็ตกใจ หมายความว่าเช่นไร เหตุใดนางถึงพูดเช่นนี้
“เหตุใดเจ้าถึงพูดเช่นนี้ พวกเจ้าไปทำความผิดอะไรไว้หรือ?” ชินอ๋องเอ่ยถามจื่อลู่ด้วยสายตาคาดคั้น
“ไม่ได้ทำความผิดอะไรเพคะ เพียงแต่พูดเอาไว้ก่อนล่วงหน้า ก็ใครจะไปรู้ว่าจะทำผิดอะไรนี่เพคะ” เขาที่ได้ยินนางตอบก็นึกมันเขี้ยวจึงดีดหน้าผากนางไปหนึ่งที เพียะ
“โอ้ย! นี่ไง ๆ ไม่ทันไรก็เริ่มทำร้ายร่างกายแล้ว” เขาได้ยินนางโวยวายก็ใช้แขนตวัดรัดลำคอของนางเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบเบา ๆ “สงสัยว่าข้าคงต้องทำร้ายร่างกายเจ้าอย่างจริงจัง”
จื่อลู่ได้ยินก็นึกโมโหขึ้นมา จึงหันไปมองแขนของเขาที่รัดคอนางเอาไว้ ก่อนจะกัดลงไปทันที “โอ้ย! เจ้า!..”
ไรท์จะปลดเหรียญให้อ่านฟรีวันละตอนนะคะ จนจบเรื่องค่ะ เริ่มจากตอนที่11
📌นิยายเรื่องนี้เป็นจินตนาการของผู้เขียน ไม่มีความเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของจีนแต่อย่างใด
📌ชื่อและสถานที่เป็นสิ่งที่นักเขียนสมมุติขึ้นเพื่อความเพลิดเพลินทางเนื้อหา
📌ฝากเป็นกำลังใจและติดตามด้วยนะคะ
Guest
