“อ๊ากกกกกก!”
แรงเหวี่ยงมหาศาลม้วนร่างของไอรินจนเธอรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในกำลังสลับที่ สติสัมปชัญญะสุดท้ายคือความเย็นเยียบของบ่อน้ำโบราณในพิพิธภัณฑ์ที่จู่ๆ ก็หมุนวนเป็นเกลียวมรณะดูดเธอลงไปสู่ความมืดมิด
ตุ๊บ!
ร่างบางร่วงกระแทกพื้นดินแข็งๆ อย่างแรงจนเสียงกระดูกลั่นดังสะท้าน ไอรินสำลักเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดจนแสบหน้าอก เธอนอนนิ่งหูอื้ออึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ใช้มือที่สั่นเทายันตัวเองขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปตามแผ่นหลัง แต่สิ่งที่ทำให้เธอลืมความเจ็บคือภาพตรงหน้า...
ต้นไม้ขนาดยักษ์ที่มีลำต้นกว้างกว่าสิบคนโอบ ใบไม้สีเขียวเข้มเรืองแสงจางๆ ภายใต้แสงแดดที่ลอดผ่านลงมา อากาศที่นี่หนาแน่นและหอมกลิ่นไอดินผสมกลิ่นสมุนไพรประหลาด มันสดชื่นเสียจนคนเมืองอย่างเธอรู้สึกเวียนหัว
“ที่นี่... ที่ไหนกัน?” ไอรินพึมพำ เสียงของเธอแหบพร่า
เธอจำได้ว่าเธอกำลังใช้สายวัดตลับเมตรวัดพื้นที่รอบบ่อน้ำโบราณเพื่อส่งรายงานการฝึกงาน เธอตั้งใจจะทำงานนี้ให้เสร็จเพื่อรีบกลับไปซื้อแกงส้มของโปรดไปฝากยาย... ยาย... หัวใจของเด็กสาวหล่นวูบเมื่อนึกถึงหญิงชราที่รออยู่ที่บ้านเพียงลำพัง
[สวัสดีค่ะโฮสต์ ขอต้อนรับสู่โลกสัตว์ร้าย ฉันคือระบบคิวปิด...ระบบสร้างรักค่ะ]
เสียงใสๆ ที่ดังขึ้นข้างหูทำให้ไอรินสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามลุกขึ้นยืนแต่แขนขาเกือบจะหมดแรง “ใครน่ะ! ออกมานะ!”
พรึ่บ! จู่ๆ เบื้องหน้าของเธอก็ปรากฏกลุ่มก้อนพลังงานสีขาว ก่อนจะค่อยๆ ก่อร่างเป็นเด็กน้อยผมหยิกสีขาวบริสุทธิ์ ผิวพรรณนวลเนียนราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ มีปีกขนนกเล็กๆ ขยับไหวอยู่กลางหลัง พร้อมหน้าจอโปร่งแสงที่เต็มไปด้วยตัวเลขและข้อความประหลาด
“ระบบ...คิวปิด?” ไอรินทวนคำอย่างเหม่อลอย “นี่ฉันตายแล้วเหรอ? ”
[โฮสต์ยังไม่ตายค่ะ แต่โฮสต์ถูกผูกติดกับระบบคิวปิดเพื่อทำภารกิจ ‘สร้างรัก’ สะสมคะแนน เพื่อแลกยาน กลับโลกเดิม เป้าหมายคือ 1 ล้านคะแนนค่ะ!]
“หนึ่งล้านคะแนน!” ไอรินตะโกนก้อง เสียงของเธอสะท้อนไปตามแนวป่าจนนกยักษ์ที่เกาะอยู่บนยอดไม้ขยับปีกดังพึ่บพับ “ฉันเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานนะ! วันๆ อยู่แต่กับกองพิมพ์เขียวและไซต์งานก่อสร้าง จะไปสร้างรักกับใครที่ไหน แล้วยายฉันล่ะ... ยายจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีฉัน!”
ขอบตาของไอรินร้อนผ่าว ความโกรธและความกลัวถาโถมเข้าใส่สวรรค์ที่เล่นตลกกับชีวิตของคนหาเช้ากินค่ำอย่างเธอ
[โฮสต์ไม่ต้องกังวลค่ะ หากภารกิจสำเร็จ คุณจะถูกส่งกลับไปในวินาทีเดียวกับที่คุณจากมา ยายของคุณจะไม่รู้เลยว่าคุณหายไป] ระบบตัวจิ๋วพยายามปลอบพลางพองแก้มทำท่าทางสู้ๆ [แต่ตอนนี้โฮสต์ต้องรอดให้ได้ก่อน สภาพโฮสต์ตอนนี้... เอ่อ... เหมือนโฮมเลสมากเลยค่ะ]
ไอรินก้มมองตัวเอง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยเรียบกริบตอนนี้ขาดวิ่นและเต็มไปด้วยโคลน กางเกงสแล็คเปื้อนคราบตะใคร่น้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่ต่างจากคนจรจัดจริงๆ เธอถอนหายใจยาว พยายามตั้งสติแบบที่ยายเคยสอนเสมอว่า 'ถ้าล้มแล้วต้องรีบลุก ไม่งั้นจะไม่มีอะไรกิน'
“เอาล่ะ ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ ก็บอกมาว่าต้องทำยังไง ที่นี่คือที่ไหน แล้ว ‘สัตว์ร้าย’ ที่ว่ามันน่ากลัวขนาดไหน”
[ตอนนี้โฮสต์อยู่ในเขตชายแดนระหว่างนครนพเก้าและอาณาจักรพิษศิลาค่ะ เดินตรงไปตามทางลาดนี้อีกไม่ไกลจะพบกับ ‘ค่ายป้องกันชายแดน’ ของนครนพเก้า ค่ะ]
Guest
