มิอาจเรียกว่ารัก

อ้อมกอดของเขาไม่อบอุ่นอีกต่อไป เมื่อ ‘รตชา’ ตั้งท้อง! 

ความสัมพันธ์เบาบางไร้สถานะ เธอจึงแกล้งบอกว่าอยากมีลูก เขาเพียงจะสงเคราะห์ค่าเลี้ยงดูบุตรเท่านั้น 

เมื่อไร้ความหมายจะอยู่ต่อ เธอจึงอุ้มท้องจากไปในที่ที่เขาตามหาไม่เจอ 

 ++++++++++++++++++ 

“สาม! เราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงยังอยากมีลูกกับพี่อีก” 

           “ก็สามรักพี่ ถ้าไม่ให้มีลูกกับพี่จะไปมีกับใครได้ล่ะคะ” 

รตชาเอ่ยเสียงสั่นอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ไหวอีกแล้ว เธอแสนเสียใจกับท่าทางรังเกียจการมีลูกของเขา เพียงเกริ่นถึงเรื่องนี้ ร่างหนาก็ลุกพรวดขึ้น อ้อมกอดที่จากไปทำให้หัวใจว่างโหวงเกินกว่าจะรับได้ หยาดน้ำตาไหลรินอาบแก้มอย่างคนอ่อนแอ 

“สาม...รักพี่หรือ” 

รตชาพยักหน้ารับ 

“สามไม่อยากโกหกตัวเองอีกต่อไปแล้ว สามพยายามข่มใจไม่รัก แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลย และถ้าสามจะมีลูก พ่อของลูกสามมีเพียงคนเดียวคือพี่เมฆนะคะ” 

“แต่พี่เกลียดเด็ก พี่ไม่อยากมีลูก และที่สำคัญ...พี่ไม่ได้รักสาม!” 

“ที่ผ่านมา พี่เมฆไม่ผูกพันกับสามบ้างเลยหรือคะ” 

“ก็แค่เซ็กซ์น่ะสาม เราตกลงกันแล้ว ถ้าสามไม่เข้าใจก็คงต้องจบกันแค่นี้” 

“แต่สามรักพี่เมฆ...” 

“ต้องให้พี่ย้ำอีกกี่ครั้งว่าพี่ไม่ได้รักสาม และจะไม่มีวันรักด้วย” ดลภัทรพูดด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาฉายฉานมองหญิงสาวอย่างเกลียดชัง แววตารักใคร่เมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น 

“ต่อให้สามไปจากพี่ตอนนี้ พี่ก็จะไม่รักสามใช่ไหม”  

“ถ้าสามไม่อยู่ในข้อตกลงของเราก็จบกันแค่นี้เถอะ” 

           ร่างสูงโปร่งเอ่ยแล้วหมุนกายหันหลังหนี ดวงตาแน่วแน่ซุกซ่อนความเจ็บปวด แต่สำหรับรตชากำลังร้องไห้จนตาแดงก่ำ  

           “นี่พี่เมฆไล่สามหรือคะ” 

           “ออกไปจากที่นี่ซะ นับจากวันนี้เราสองคนไม่เกี่ยวข้องกันอีก” 

           “ถ้าสามไปแล้ว...พี่เมฆจะไม่มีวันได้เห็นหน้าสามอีก” 

           “นี่เธอกำลังขู่พี่หรือ” 

           ดลภัทรหันมาถามด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ท่าทางของเขาไม่ได้แคร์เธอแม้แต่น้อย ทั้งยังขบกรามแน่นจนเห็นสันนูน บ่งบอกถึงอารมณ์โกรธเกรี้ยว 

           “เปล่า สามกำลังจะไปจริงๆ” 

           “ถ้าเธอคิดรักพี่ และอยากมีลูกกับพี่ก็ออกไปซะ พี่จะย้ำอีกครั้งว่าพี่เกลียดเด็ก และไม่ได้รักเธอ!”