ไข่เจียวมัดใจ... คุณหมอสายซึน

เฮ้อ... เหลือเงินติดตัวอยู่ไม่กี่บาท จะรอดไหมเนี่ยเรา"

ผมถอนหายใจทิ้งเป็นรอบที่ร้อยของวันพลางสะบัดตะหลิวในมือ กลิ่นไข่เจียวหอมๆ ฟุ้งไปทั่วรั้วบ้านสวนเล็กๆ ของผม ผมตั้งใจว่าจะเปิดร้านขายข้าวไข่เจียวราคาถูกวันแรกเพื่อหาเงินซื้อมาม่าประทังชีวิต

ในขณะที่ผมกำลังคีบไข่เจียวฟูๆ วางบนข้าวสวยร้อนๆ จู่ๆ ก็มีเงาดำพาดผ่านหน้าเคาน์เตอร์รถเข็น

"หอม..."

เสียงทุ้มต่ำติดจะนิ่งสนิททำเอาผมสะดุ้งจนเกือบทำจานหลุดมือ ผมเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับผู้ชายตัวสูงในชุดกราวน์สั้นสีฟ้าอ่อน ใบหน้าคมคายภายใต้แว่นสายตาดูเย็นชาเสียจนผมแอบเกร็ง

"เอ่อ... ครับ?"

"ผมขอจานหนึ่ง..." เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบมองไล่ตั้งแต่จานข้าวขึ้นมาสบตาผม "แล้วก็... พรุ่งนี้ผมขอจองเวลาเดิมด้วยนะ"

เอ๊ะ? นี่คุณหมอเขาจะมาผูกปิ่นโตกับร้านเล็กๆ ของผมตั้งแต่วันแรกเลยเหรอเนี่ย!