ผมไม่ใช่พระเอก

ธันวา นั่งจิบเหล้าอยู่กับกลุ่มเพื่อน สายตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งกำลังลากร่างหญิงสาวที่ดูไร้สติขึ้นไปยังห้องพักชั้นบน 

“มึงมองอะไรวะ อ้อ ไอ้พวกนั้นลากสาวไปกินตับแน่เลย” เพื่อนในโต๊ะเอ่ยทักอย่างไม่ใส่ใจ ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มหยันจะผุดขึ้นเมื่อจำใบหน้าฝ่ายชายได้ชัดเจน “หึ... กูรู้แล้วว่าใคร ไอ้ลูก ส.ส. คนที่มันทำให้พ่อต่อยกูนี่เอง”

เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทันทีจนเพื่อนเหวอ “เฮ้ย แกจะไปช่วยเหรอธันวา” “หึๆ มั้ง กลับก่อนกูเลยนะ”

ธันวาก้าวตามไปจนถึงหน้าห้องพักชั้นบน เขาเห็นฝ่ายชายกำลังจะเปิดประตูจึงเอ่ยทักเสียงเย็น “ไง ไอ้ลูก ส.ส. ยัยผู้หญิงหน้าเซ่อคนนั้นน่ะ เขาอุตส่าห์ช่วยมึงจากตีนกูนะ มึงจำไม่ได้เหรอ” “อะ... อะไร” อีกฝ่ายตอบกลับอย่างลนลาน

“มึงไม่รู้จักกูจริงๆ งั้นเหรอ... วางผู้หญิงลง!” ธันวาสั่งเสียงเข้ม “มึงมายุ่งเชี้ยอะไรด้วย อยากได้ก็ไปหามอมเองดิ!” ผัวะ!! ธันวาถีบเข้ากลางลำตัวจนอีกฝ่ายล้มคว่ำ ร่างของกิ๊กหล่นลงบนพื้น “เอาไงต่อดี อยากแดกตีนกูไหม อร่อยนะ” เมื่อเห็นท่าไม่ดี ลูก ส.ส. ก็รีบวิ่งหนีไปทันที 

ธันวาอุ้มร่างบางเข้าไปในห้องแล้ววางลงบนเตียง กิ๊กพึมพำด้วยฤทธิ์ยา “ร้อน... หายใจไม่ออก... อือออ” เขามองร่างที่บิดเร่าพลางรูดซิปกางเกงออก “อย่าคิดว่าผมจะเป็นพระเอก ขอเอาคืนก็แล้วกัน ยังไม่ลืมรสมือที่เธอฝากไว้บนใบหน้าฉันหรอก”

เขาขึ้นคร่อมร่างเล็กในชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ มือหนาบีบเคล้นทรวงอกอิ่มอย่างย่ามใจก่อนจะกดแทรกกายเข้าไปในกายสาวอย่างรุนแรง “อือออ เจ็บ ช่วยด้วยเจ็บ!!” กิ๊กครางประท้วงทั้งน้ำตา ธันวาชะงักเมื่อพบว่าเธอยังซิงอยู่ “หึ ยิ่งซิงยิ่งสะใจ แบบนี้สิถึงจะสมกับการเอาคืน!” เขาถอดถุงยางทิ้งแล้วเริ่มบทรักที่ดุดันยิ่งกว่าเดิม เสียงสปริงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะที่เขาโถมกายเข้าใส่