พระจันทร์..ฝัน..รัก

พระจันทร์..ฝัน..รัก 

น้ำโตนและยู่ยี่พบกันในความฝัน เพราะความฝันทำให้ทุกอย่างเกินเลยไป แล้วในความเป็นจริงต่อจากนั้น... 

“แต่นี่มันฝันซ้ำ ๆ ซาก ๆ จนจะคิดว่าตัวเองเป็นบ้าแล้วนะ” 

“ถ้าคุณได้อ่านข้อความแผ่นนี้ แสดงว่าเรายังติดต่อกันไม่ได้ 

เราคงต้องเขียนเพื่อคุยกันแบบนี้อีก ก็สนุกดีนะครับ” . 

“คุณน้ำโตน..เหรอคะ” คนเสียงใสเอียงคอถาม 

“พี่โตนสิ คุณเป็นรุ่นน้องผม” 

เขาและเธอได้รู้จักกันแล้ว..แม้เพียงในฝันก็ยังดี 

“พี่เมา..ผมไม่ใช่คนแบบนั้น..พี่นึกว่าฝัน” 

หญิงสาวยืนจ้องหน้าเขาอย่างดุดัน ก่อนแนะนำตัวใหม่อีกครั้ง 

“ดิฉันเป็นหลานตาโอด ชื่อยู่ยี่ สวัสดีค่ะคุณน้ำโตน” 

น้ำโตนจับข้อมือเนียนนั้นไว้ได้แล้วแท้ๆ แต่ก็รู้สึกเหมือนว่าฉวยไว้ได้แต่อากาศอันว่างเปล่า มือนิ่มที่เขารู้สึกก่อนหน้านี้ และร่างเพรียวโปร่งบางของเธอก็ค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมลำแสงแดดแรงที่เข้ามาแทนที่ 

“ยี่ไม่ต้องแบกรับความรู้สึกอะไรทั้งนั้น เพราะไม่มีใครในโลกนี้ที่ยี่ต้องรู้สึกผิด.” 

แต่แล้วคนตัวสูงตรงหน้ากลับก้าวเข้ามาดึงชายเสื้อที่ขมวดปมนั้นออก 

“มันใส่ไม่ได้ ก็อย่าไปใส่มันเลยก็แล้วกัน” 

พี่โตนพูดจบกางเกงคาร์โก้สีเขียวขี้ม้าตัวใหญ่ก็ร่วงลงไปอยู่ที่ปลายเท้าเรียวขาว 

คำเตือน! 

- มีบทอีโรติก อยู่ในช่วงเวลาที่เหมาะสม ใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ 

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน ไม่มีเจตนาพาดพิง บิดเบือน ทำให้เกิดผลกระทบต่ออาชีพ และสถานที่ใด ๆ 

หวังว่า ‘พระจันทร์..ฝัน..รัก’ จะสร้างความสุขให้นักอ่าน ติดตามเรื่องไปจนถึงตอนสุดท้ายด้วยกันค่ะ  

อย่าลืมกดเข้าชั้น+กดหัวใจ+ใส่คอมเมนท์ ให้ด้วยนะคะ 

ห้ามกระทำการลอกเลียน ทำซ้ำ ดัดแปลงส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายนี้ 

โดยไม่ได้รับอนุญาต 

                   ขอฝากเรื่อง ดาวพริ้มโอบม่านเมฆ นาดี..มีรัก และ สักวัน..เราคงได้พบกัน 

ทั้งสามเรื่องของ พิมพรม เหมือนกันค่ะ