เจ็บเอ๋ยไม่เคยจำ

นิยายใหม่ 

เจ็บเอ๋ยไม่เคยจำ  

(ภาคต่อ เจ็บไปแล้วทั้งใจ) 

คำโปรย… 

“ไม่ว่าคุณจะใช้วิธีอะไร ช่วยทำให้ผมลืมเขาหน่อยได้ไหม” 

คำอ้อนวอนของคนที่ฟื้นจากความตายเอ่ยเสียงพร่าแผ่วเบาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ราวกับคนที่หมดหนทางจะลืมความเจ็บปวดที่ฝังอยู่ลึกในหัวใจอย่างสาหัส 

มันเป็นข้อเสนออันตราย แต่เธอเองที่ยอมรับมัน และยินดีจะเป็นดอกไม้ที่พร้อมบอบช้ำในกำมือของเขา ซึ่งไม่มีการรับประกันความเจ็บใด ๆ ในความสัมพันธ์นี้อยู่แล้ว 

ตัวอย่าง 1 ... 

“คุณเตย...สินะคะ ที่เป็นรักแรกและเป็นรักที่คุณอยากลืม แต่ถ้าไปหาอยู่แบบนี้คุณจะลืมเธอคนนั้นได้ยังไงคะ” 

เสียงที่เอ่ยถามสั่นพร่า แววตาใสคลอหยาดน้ำจ้องมองเขาราวกับกำลังรอคำตอบที่จะตัดสินบางอย่างในใจของตัวเอง 

ปุริมชะงักกับคำถามนั้นที่สะกิดใจไปพอสมควร ก่อนจะเดินเอาของกินไปวางบนโต๊ะใกล้มือ 

“อย่าลืมนะครับ” เสียงเขาเรียบ แต่เย็นชาอย่างจงใจ “คุณเป็นคนบอกเอง ว่าจะยอมทำทุกวิธีให้ผมลืมเขา” 

สายตาคมกริบมองเธอตรง ๆ 

“แต่วันนี้…ผมยังเลิกรักน้องเตยไม่ได้” 

คำพูดนั้นหนักหน่วงพอจะทำให้ใจคนฟังสั่น 

“และตราบใดที่มันยังเป็นแบบนี้ คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผม” 

เขาเว้นจังหวะ ทิ้งคำพูดสุดท้ายอย่างไม่ปรานี 

“ผมจะรัก หรือไม่รักใคร คุณก็อย่ามาตัดสิน” เขาพูดช้า ๆ หนักแน่น ก่อนจะตอกย้ำด้วยสายตาไร้อารมณ์ “และสิ่งเดียวที่ผมมั่นใจในตอนนี้คือ คุณไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมจะรัก เพราะงั้นหยุดคาดหวัง แล้วจัดการความรู้สึกตัวเองซะ” 

ชลันธรรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบแน่น เลือดในกายเย็นวาบ ความเจ็บไม่ได้แล่นพล่านออกมาเป็นน้ำตาในทันที กลับนิ่งงันเสียจนเหมือนร่างกายหยุดทำงานไปชั่วขณะ 

“ทำไมคะ ถ้าชีวาจะรักคุณปุ๊ รักไม่ได้เลยเหรอ” 

“รักผมเหรอชีวา” ปุริมถามเหมือนคนไม่เข้าใจ ไม่อยากคิดไปไกลเลยว่า เธอจะมารักคนอย่างเขาเข้าสักวัน 

“ใช่ ชีวามีความรู้สึกดี ๆ ให้คุณ” 

ในใจของปุริมไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด เขาไม่อยากให้เธอเจ็บ 

“คุณต้องรู้สิ ถ้ารัก...คนที่ไม่คิดจะรักคุณ ผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง” 

“ก็คงเจ็บค่ะ” 

“ถ้าไม่อยากเจ็บ ก็อย่ามารัก” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่มีเยื่อใยใด นอกจากความรู้สึกที่ร้าวรานกำลังบาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีดใจคนฟัง 

“ชีวาเข้าใจดี” 

“ก็ถ้าเข้าใจ คุณก็ต้องรับผลที่เกิดขึ้นนั้นไป และไม่ควรมาถามหาความรักจากผม คุณเป็นฝ่ายเอาใจลงมาเล่นเอง ผมไม่เคยบังคับให้คุณมารัก” 

เพราะปุริมเข้าใจมาทั้งชีวิต ว่าบังคับให้ใครมารักไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือเลว ถ้าคนจะไม่รัก ก็คือไม่รัก 

ตัวอย่าง 2 ... 

“ผมมีเรื่องอยากขอก่อนคุณจะไป” 

“คะ?” 

“คุณจะไปได้… ก็ต่อเมื่อต้องไปตรวจร่างกาย” 

น้ำเสียงของเขากลับมาแข็งขึ้นอย่างชัดเจน 

“ผมจะปล่อยคุณไป ก็ต้องมั่นใจว่าคุณไม่ได้ท้อง หรือไม่มีความเสี่ยงจะตั้งครรภ์ เพราะผมไม่อยากเป็นไอ้บ้าที่ออกตามหาเมียกับลูกทีหลัง” 

“ได้ค่ะ” เธอยินยอมแต่โดยดี เพราะทั้งหมดนี้กลายเป็นเพียงความรับผิดชอบที่เขาต้องจัดการให้เรียบร้อย ก่อนปล่อยเธอให้หลุดพ้นไปจากชีวิต 

“แต่ถ้าผมรู้ทีหลังว่าคุณจงใจปกปิดเรื่องตั้งครรภ์ การออกไปจากชีวิตผมก็อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คุณคิด” 

น้ำเสียงของเขานิ่ง แต่แฝงแรงกดดันที่ชัดเจน 

“ทำไมคะ จะล่ามโซ่ชีวาไว้เหรอ” 

ชลันธรสวนกลับ แม้เสียงจะพยายามนิ่ง แต่แววตากลับไม่ยอมอ่อนให้ 

ปุริมยกยิ้มมุมปาก มองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ปนเย็นชา 

“ผมไม่ใช้วิธีป่าเถื่อนกับคุณหรอก มีตั้งหลายวิธีที่จะจัดการคุณ” 

“คุณปุ๊ เราตกลงกันแล้ว” ชลันธรทวนความจำให้เขา 

“ถูกต้อง แต่เงื่อนไขมันจะเปลี่ยนทันทีที่คุณท้องลูกของผม” 

“ชีวาไม่ท้องแน่นอน” 

“ขอโทษที่ละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของคุณนะ” เขาพูดเสียงต่ำ ทิ้งช่วงเล็กน้อย “แต่คุณเองก็เป็นผู้หญิงของผม และผมจำเป็นต้องรู้” 

“ชีวาโทรไปปรึกษาคุณหมอแล้วค่ะ” เธอตอบเบา ๆ “หมอบอกว่ามีโอกาสตั้งครรภ์ แต่ชีวาซื้อยาคุมฉุกเฉินมากินแล้วค่ะ” 

คิ้วเข้มของชายหนุ่มขมวดแน่นทันที 

“แล้วคุณไม่คิดเลยเหรอว่าทำแบบนั้นจะมีผลเสียยังไง ถ้าเกิดว่าคุณ...” 

“ไม่ท้องหรอกค่ะ” 

เธอพูดแทรกขึ้นเสียงนิ่ง แต่ใจกลับเบาหวิวอย่างประหลาด 

“ชีวามีปัญหาเรื่องมดลูกตั้งแต่กำเนิด มีเนื้อเยื่อกั้นในโพรงมดลูก” 

ปลายนิ้วเรียวกำแน่นเล็กน้อย ฝืนพูดต่อ 

“หมอบอกว่าตัวอ่อนจะฝังตัวยาก หรือถ้าติด ก็มีโอกาสแท้งสูง” 

ประโยคสุดท้ายแผ่วลงราวกับถูกกลืนหายไปในลำคอ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ กำแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ หัวใจเต้นช้าและหนักอึ้ง เหมือนทุกคำที่หลุดออกไปกำลังกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของตัวเอง 

ไม่ใช่แค่ชลันธรที่รู้สึกเช่นนั้น ปุริมเองก็รับรู้ความจริงนั้นเต็ม ๆ และมันทำให้หัวใจหนักอึ้งไม่แพ้กัน 

ความเงียบระหว่างทั้งสองกดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงต่ำ แฝงความตึงเครียดที่ปิดไม่มิด 

“เรื่องใหญ่ขนาดนี้… ทำไมคุณไม่บอกผม” 

แม้น้ำเสียงไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับหนักแน่นจนสะเทือนลึกไปถึงข้างใน 

และมันไม่ใช่แค่คำถาม แต่คือความรู้สึกที่ปะปนระหว่างความไม่พอใจ ความห่วงใย และบางอย่างที่คล้ายจะเจ็บปวด ที่เธอเลือกเผชิญมันเพียงลำพัง 

“ชีวาไม่เป็นไรค่ะ อย่ากังวลไปเลยนะคะ” 

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าจะไปคุณก็ต้องกล้าที่จะเสี่ยงให้ตรวจ และอย่าคิดจะแอบหนีผัวไปเลี้ยงลูกคนเดียว นี่คือเรื่องเดียวที่ผมยอมไม่ได้” 

ชลันธรก้มหน้าลงเล็กน้อย หลบสายตาที่เหมือนมองทะลุความคิดของเธอได้ทุกอย่าง 

เพราะลึก ๆ แล้ว มันไม่ใช่แค่คำกล่าวหา แต่มันคือสิ่งที่เธอเคยคิดไว้...ความคิดที่จะหายไปเงียบ ๆ รับทุกอย่างไว้คนเดียว โดยไม่ให้เขาต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง 

ปลายนิ้วของเธอเกร็งแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดแผ่ซ่านขึ้นมาช้า ๆ เหมือนถูกจับได้ทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย 

“อย่าเอาชีวิตของเด็กบริสุทธิ์มาเดิมพันเลย มันไม่คุ้ม และอย่าสร้างปมให้เขา…ด้วยการไม่มีพ่อ หรือพยายามกีดกันคนให้กำเนิดออกไปจากชีวิตเขา” 

ชลันธรเม้มปากแน่น 

“ถ้าคุณยังตั้งสติไม่ได้ ว่าตัวเองกำลังจะทำอะไรลงไป…” ปุริมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปหยุดตรงหน้าชลันธร โน้มตัวลง ใช้มือทั้งสองข้างยันพนักโซฟากักเธอเอาไว้ 

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง แต่ทันทีที่มองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้น หัวใจกลับกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาน่ากลัวเหลือเกิน 

“อย่าให้ผมต้องเลวไปมากกว่านี้เลยนะชีวา คุณรู้ดีว่าที่ผ่านมาผมทำเลวกับพวกเขายังไง กับคุณ...ก็คงทำได้ไม่ยาก” 

ดวงตาคู่สวยไหวระริก หยาดใสที่เก็บกลั้นเอาไว้ร่วงหล่นไหลลงหางตาอย่างห้ามไม่ได้ 

“จำเอาไว้ อย่าคิดจะพรากลูกไปจากผมเด็ดขาด”  

แวะทักทายกัน 

สวัสดีค่ะนักอ่านขา สาวน้อยวัยสิบสี่พา #ผัวชั่ว คนที่สองในนิยาย #เซต เจ็บลึกถึงหัวใจ มาแนะนำให้รู้จักค่ะ 

สำหรับ เจ็บเอ๋ยไม่เคยจำ คนเคยร้ายเพราะรักไม่สมหวัง คนนี้คือ พี่ปุ๊ ปุริม ผู้ที่กลับมาจากความตาย กับ คุณชีวา ชลันธร ลูกสาวเศรษฐี ที่เอาหัวใจมาเป็นเดิมพันกับการทำให้พี่ปุ๊เลิกรักใครบางคน   

โมขอฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ  

ฝากด้วยน้า อิอิ  

นิยายในเซต 3 พี่น้อง ตัว ป. ประกอบด้วย 

-        เจ็บไปแล้วทั้งใจ ปี (ปีย์วัฒน์) & เตย (พัณณิตา)  

-        เจ็บเอ๋ยไม่เคยจำ ปุ๊ (ปุริม) & ชีวา (ชลันธร) เรื่องนี้ 

-        เจ็บซ้ำช้ำจนชิน ป่าน (ปาริญา) & คิณ (คีรินทร์) 

สถานะตอนนี้ 85% แล้ว  

e-book มาเดือนนี้แน่นอนค่ะ  

ป.ล. ไปทำความรู้จักพี่ปุ๊ได้ในเรื่องพี่ปี เจ็บไปแล้วทั้งใจ ได้นะคะ