เขาคร่ำครวญถึงแฟนเก่าเหลือเกิน กั๊กสถานะไม่ยอมเป็นแฟน เพราะรอคนของเขากลับมา
เห็นเขาทนทรมานก็ไม่อยากยื้อ หากหล่อนคนนั้นกลับมาเธอก็พร้อมจะไป
ทว่ากลับเป็นเขาเองที่ครำ่ครวญไม่อยากให้เธอไปเสียอย่างนั้น...
-----
ตัวอย่าง
“ฉันขอโทษค่ะ...” ลินดาไม่ลืมที่จะขอโทษ การกระทำของเธอมันแย่มากจริง ๆ เธอไม่ถามเขาก่อนเสียด้วยซ้ำว่าอยากมีลูกหรือเปล่า พอได้ทบทวนจริง ๆ การเกิดมาเป็นเด็กกำพร้านั้นมันลำบากมาก ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นเด็กกำพร้า รับรู้ถึงความเหนื่อยจากการที่ไม่มีใครสนับสนุน
“_” เขาเงียบ เขาพยายามอย่างมากที่จะไม่โมโหใส่เธอ ชายหนุ่มก็ไม่ใช่คนใจเย็น ไม่ใช่คนใจดีที่จะเข้าใจทุกอย่างบนโลกใบนี้ แน่นอนว่าเขาโกรธเป็น กันต์ธีร์เลยสงบสติอารมณ์ด้วยความเงียบ
“ฉันรักคุณค่ะ” หยาดน้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมา “ฮึก ฉันชอบคุณมาก ตั้งแต่วันที่ฉันเข้าโรง’ บาล”
“_” กันต์ธีร์ค่อย ๆ หันมามองคนนั่งเบาะข้างคนขับ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ จะว่าเขาแพ้น้ำตาผู้หญิงก็ได้ แต่พอเห็นหยาดน้ำตาของเธอก็ทำให้เขาใจอ่อนขึ้นมาเสียดื้อ ๆ
“ฮึก แล้วฉันก็รู้ด้วยว่า ที่คุณยังคงไม่ให้สถานะฉันหรือว่าอยากจริงจังกับฉันถึงขั้นแต่งงาน เพราะคุณรอเธอคนนั้นอยู่”
“_” ความจริงข้อนี้มันกระแทกหน้าเขาจนปฏิเสธไม่ลง ชายหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่แล้ว
“ฮึก ฉันขอได้ไหมคะ ระหว่างที่รอเขาคนนั้น...อยู่กับฉันก่อนได้ไหม” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ต้องการความรักจากเขา ตั้งแต่เมื่อไรที่ยอมทุกอย่างเพื่อให้เขาอยู่เคียงข้าง แม้นว่าจะเป็นเวลาชั่วขณะ
“_” กันต์ธีร์เงียบ เขารู้ว่า ถ้าตอบรับมันจะเป็นการเห็นแก่ตัวมาก หากจะไปก็จงไปแต่เดี๋ยวนี้ ก่อนที่เธอจะผูกพันไปมากกว่านี้ แต่ทว่า
“ถ้าเธอคนนั้นมา ฮึก ฉันจะไปค่ะ” ลินดาเอ่ยพูดออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ การร้องขอความรักจากใครมันยากมาก แต่เธอก็ได้ทำมันลงไปแล้ว...
-----
สวัสดีค่ะ
เลซี่พยายามปั่นเรื่องนี้ให้ได้อ่านกัน แต่ก็ยากมากเลย เพราะเลซี่ค่อนข้างเป็นผู้หญิงใจอ่อน
แพ้ภัยให้ผู้ชาย แต่นางเอกเรื่องนี้ของเราไม่อ่อม ไม่ใจอ่อนง่าย ๆ เพราะฉะนนั้นแล้วมันก็ไม่ง่ายที่จะเขียนออกมา
เลซี่ฝากให้การสนับสนุนด้วยนะคะ
เรื่องนี้อ่านฟรีจนจบน้า
แต่มีอีบุ๊กวางจำหน่ายก่อนเช่นเดิมค่ะ ฝากด้วยนะคะ
Guest
