#พริ้งพราว
#จอมทัพ
“ฝ่าเจ้าถุงใหญ่มาเกิดได้ เก่งจริงๆ เลยนะเรา”
“แอ้...แอ๊ะ!”
“ดูสิคะคุณไนท์ แกหน้าเหมือนเราสองคนมากเลย”
จอมทัพชะงักกึก เขม้นมองคนในอ้อมแขนเธอ วิเคราะห์องค์ประกอบของใบหน้าเล็กจ้อย...ตาโตสวยราวกับตากวาง จมูกโด่งเล็ก ปากอิ่มเชิด ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวราวกับหยวกกล้วย เหมือนพริ้งพราว แต่ขนตาคิ้วดกเหมือนกับเขา หากตนกับหญิงสาวตรงหน้ามีลูกด้วยกันจริงๆ ลูกก็คงออกมาหน้าตาคลับคล้ายคลับคลากับเด็กคนนี้
“หน้าเหมือนคุณไนท์กับคุณพริ้งผสมกันเลย น่ารักจริงๆ คุณหนูน้อยของบ้านจิตรภากร...”
จอมทัพตวัดตาวาววับปรามเลขาที่แสดงความคิดเห็นสุดแสนจะแทงใจดำเขา ก่อนจะหน้าตื่น เมื่อได้ยินสิ่งที่พริ้งพราวสอนเจ้าตัวจ้อย
“ยายหนู...เรียกป้อสิลูก”
“อย่าให้เด็กเรียกผมอย่างนั้นนะ!”
พริ้งพราวเลิกคิ้ว ไม่กลัวเจ้าของเสียงเข้มแต่อย่างใด เธอมุ่งมั่นสอนต่อ “เรียกเร็วค่ะ..ป้อ..ป้อ...ป้อ...”
หนูน้อยมองหน้าจอมทัพ ดีดดิ้นเอียงหูฟังสิ่งที่พริ้งพราวสอนเสมือนคนที่รู้ประสาทุกอย่าง ยิ้มร่าหน้าเป็น เอ่ยออกมาว่า
“ป้อ!”
“ต๊าย เก่งที่สุด ดูสิ สอนปุ๊บเรียกปั๊บ!”
เห็นพริ้งพราวดี๊ด๊าดีใจ คนตัวน้อยก็ยิ่งเริงร่า “ป้อ!”
“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้นะเจ้าตัวเล็ก”
“ป้อ!”
“หยุด!”
โดนจอมทัพทำตาดุใส่ เจ้าตัวน้อยก็หน้าตื่น แบะปาก ส่งเสียงอันน่าสยดสยองที่สุดสำหรับจอมทัพออกมา...
“แอะ...แอะ...แง้!”
....................
“คุณ...ฉัน...”
“เจ็บใช่ไหม” จอมทัพกระซิบถามเสียงแตกพร่า...รู้แล้วว่าพริ้งพราวไม่เคยผ่านชายใดเลยจริงๆ
“เอามันออกไปก่อนได้ไหม ฉัน...ไม่ไหว”
เสือร้ายยิ้มมุมปาก ลูบไล้ใบหน้าหวานล้ำที่กำลังเหยเก “เดี๋ยวก็ไหว คุณต้องลองให้คุ้นเคยกับมัน”
“ไม่เอา ฉันไม่คุ้นด้วย” เธอส่ายหน้า ความเจ็บที่ได้รับทำให้เธอเริ่มกลับมาต่อต้าน “มัน...อลังการเกินไป ฉันรับไม่ไหวแล้ว!”
“ยังไงคุณก็ต้องไหว...เพราะคุณต้องอยู่กับมันไปอีกนาน!” เขาประกาศกร้าว ขู่ให้เธอได้รู้ชะตากรรมตัวเอง “คุณจำเอาไว้เลยนะพริ้ง คุณต้องชดใช้ให้ผมตลอดชีวิต!”
.............
หมายเหตุ งานเรื่องนี้เป็นภาคต่อของ Our baby พี่คะ...หนูท้องกับพี่ค่ะ!
สามารถแยกอ่านได้ค่าาาา แต่ถ้าอ่านด้วยกัน ก็จะยิ่งได้อรรถรสแหละน้าาาาาาาาาา
Guest
