มนตราวารีผูกชะตา

สปอยต์ 

ลินมัจฉาน้อยเคยคิดว่าความทรมานนี้จะมีที่สิ้นสุด เธอเคยหวังว่าความเกลียดชังจะทำให้เขาเบื่อหน่ายและโยนเธอทิ้งไปในที่สุด แต่เธอคิดผิด... ความดิบเถื่อนของราชไม่มีทีท่าว่าจะลดลง เขายังคงเข้ามาหาเธอในยามวิกาล เมามาย พ่นคำผรุสวาทเหยียดหยามสารพัด และย่ำยีศักดิ์ศรีของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

“อ้าขาออกนังทาส! หน้าที่ของเจ้ามีแค่นี้!” 

“อย่าทำหน้าเหมือนคนตาย! ข้าสั่งให้เจ้าคราง ก็ต้องครางให้ข้าฟัง!” 

“เศษสวะอย่างเจ้า แค่ข้าลดตัวลงมาแตะต้องก็ถือว่าเป็นบุญหัวแค่ไหนแล้ว!” 

ถ้อยคำโสมมเหล่านั้นกรีดลึกซ้ำๆ ลงบนบาดแผลในใจ อาคมที่ถูกผนึกทำให้เธอไร้ทางสู้ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและร่องรอยแห่งความอัปยศที่ไม่มีวันจางหาย ลินรัตดากลายเป็นเพียงตุ๊กตายางมีชีวิตในกรงนิล ที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยน้ำตาและความเคียดแค้น รอคอยเพียงวันเวลาที่โชคชะตาจะพลิกผัน... หรือไม่ก็รอคอยความตายที่จะมาปลดปล่อยเธอจากขุมนรกนี้เสียที 

ฮัลโหลทุกคน~ เรามือใหม่มากๆ เลย ถ้าอ่านแล้วรู้สึกยังไง มาเล่าให้ฟังกันได้นะ อยากคุยด้วยจริงๆ 😊