เมียเสี่ย เสี้ยนสวาท

​"คุณแพรว... มาทำอะไรที่นี่ครับ ดึกขนาดนี้แล้ว" เสียงของปกรณ์แหบพร่าและสั่นเล็กน้อย

​แพรวพราวไม่ตอบ เธอเดินเข้าไปหาเขา ความกล้าที่สะสมมานานทำให้เธอขยับเข้าไปจนชิดร่างสูงใหญ่ กลิ่นสบู่สะอาดๆ จากตัวเขาทำให้เธอยิ่งหวั่นไหว เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา

​"ฉันนอนไม่หลับค่ะปกรณ์... ที่นั่นมันกว้างเกินไป กว้างจนฉันรู้สึกเหมือนจะหายไปตลอดกาล"

​ปกรณ์วางผ้าขนหนูลง เขามองเธอด้วยสายตาที่พยายามจะอดกลั้น แต่แรงดึงดูดระหว่างคนสองคนที่ถูกกักขังไว้ในความรู้สึกเดียวกันนั้นมันแรงเกินกว่าจะห้ามไหว มือหนาของเขาค่อยๆ เอื้อมมาจับที่ไหล่ของเธออย่างประหม่า ก่อนจะเลื่อนมาประคองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อล้น

​"คุณกำลังทำลายตัวเองนะถ้าทำแบบนี้..." ปกรณ์กระซิบเสียงต่ำ

​"ฉันไม่ได้ทำลายตัวเอง แต่ฉันกำลังพยายามหาทางรอดต่างหาก..." แพรวพราวขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนลมหายใจรินรดกัน "ปกรณ์... คืนนี้ ช่วยทำให้ฉันลืมทุกอย่างทีได้ไหม"