คำโปรย
“นี่คือข้อตกลงระหว่างเรา” เขาพูดพลางโยนซองเอกสารลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี ก่อนจะจ้องมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า
“ฟังให้ดี... อย่างแรกคือการแต่งงานครั้งนี้จะเป็นเพียงแค่ในนามเท่านั้น ฉันจะไม่มีวันยกย่องเธอไปมากกว่าคนอาศัยร่วมบ้าน และสอง... ห้ามเธอก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของฉันเป็นอันขาด ฉันจะไปไหน ทำอะไร กับใคร มันไม่ใชธุระของเธอ”
โปรดขยับกายลุกขึ้นเดินเข้าหาบัวช้าๆ จนเธอต้องถอยร่น “แล้วข้อสุดท้าย...ห้ามแสดงตัวว่าเป็นภรรยาของฉันต่อหน้าคนอื่น ถ้าฉันไม่ได้สั่ง จำไว้ว่าฉันไม่ได้อยากให้ใครรู้ว่าเธอเป็นอะไรกับฉัน”
“พี่โปรด...นี่มัน...”
“ทำไมหรือมันน้อยไปสำหรับคนอย่างเธอ” โปรดกวาดสายตาคมกริบมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม “อย่าหวังว่าฉันจะนอนร่วมเตียงกับเธอเหมือนสามีภรรยาทั่วไป บัว...ที่ตรงนี้มีไว้สำหรับคนที่เป็น ‘เมีย’ จริงๆ ไม่ใช่คนที่ถูกยัดเยียดมาแบบเธอ”
“บัวทราบค่ะ บัวไม่ได้หวังอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว” บัวตอบเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่
“ดี งั้นก็นอนที่โซฟานั่นไป จนกว่าย่าจะเลิกจับตามองเรา แล้วฉันจะหาทางเขี่ยเธอออกไปจากชีวิตฉันเอง” คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม บัวพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะเดินไปหยิบหมอนและผ้าห่มมุ่งหน้าไปยังโซฟาตัวยาวที่มุมห้อง
Guest
