ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีดี เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาหยุดที่ขอบระเบียงชั้นบน พร้อมกับใบหน้ายิ้มกริ่มของไอ้เพื่อนรักที่โผล่มาพยักพะเยิดกวักมือเรียกเจ้าของบ้านอย่างรู้กัน
“ไอ้พุธ! มา... มาต่อเลยมึง กำลังได้ที่”
“เร็วชะมัดเลยนะมึง”
พุธแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดขึ้นบนใบหน้าคมคายขณะที่เขาสลัดความนิ่งขรึมทิ้งไป ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้นจากเปลผ้า ก้าวขายาวๆ มุ่งตรงไปยังบันไดบ้านด้วยท่าทางองอาจ ท่วงท่าการเดินที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลังของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์สะท้อนถึงความพร้อมที่จะลงเข้าสู่สนามรบสวาทที่เพื่อนของเขาเพิ่งจะเปิดทางไว้ให้
ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนไม้กระดานดูเหมือนจะหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง ถึงเวลาแล้วที่ ‘อาวุธ’ ที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้ใต้ร่มมะขามจะได้ทำหน้าที่ของมันเสียที
ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในห้อง พุธถึงกับหยุดชะงักไปชั่วครู่ ภาพตรงหน้าคือร่างนวลลออของหญิงสาวที่บัดนี้ไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิดแม้แต่ชิ้นเดียว เธอกำลังนอนบิดกายเร่าอยู่บนฟูกหนา ผิวพรรณที่ขึ้นสีระเรื่อจากบทรักเมื่อครู่ประกอบกับท่าทางเย้ายวนอย่างไม่ถือตัว ทำให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
วีรชัยหันมามองเพื่อนรักด้วยสายตาผู้ชนะ พลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปทางหญิงสาวที่กำลังโหยหา
“คนนี้เพื่อนพี่เอง... บอกเลยว่าเด็ดกว่าพี่หลายขุม รับรองว่าน้องได้ ‘จุก’ จนลืมไม่ลงแน่ๆ”
“มาสิคะ... เร็วเข้า น้องไม่ไหวแล้ว”
