“ถ้ามึงไม่มา คะแนนพรีเซ็นวันนี้ X=0”
“ทฤษฎีมึงไม่ได้ผลแล้วสัสวิน กูมั่นใจว่าเขาเลี้ยงกุมารทอง” ผมโวยวายขึ้น เมื่อพี่สิบทิศส่งข้อความมาอีกครั้ง
ผมกับเพื่อนแยกย้ายไปตามจุดหมายตัวเอง พวกมันสองตัวไปกินชาบูและปล่อยให้ผมมาหาพี่สิบทิศคนเดียว ดีมาก ขอบคุณ พวกมึงรักกูมาก เวร
ผมยืนอยู่ข้างลานเกียร์ ที่มีนักศึกษาปี 1 และรุ่นพี่นั่งเต็มพื้นที่ แต่ก็ไร้วี่แววคนที่ไลน์ตามผมมา แล้วพี่มันอยู่ไหนวะเนี่ย
“มึงๆ” ผมหันไปมองด้านหลังตัวเอง เจอกับผู้ชายใส่เสื้อช็อปยืนฉีกยิ้มอวดฟันขาวอยู่ตรงหน้า “มึงชื่ออะตอมใช่ปะ”
“ครับ”
“เฮ้ย ไม่ต้องเกร็ง เรารุ่นเดียวกัน กูชื่อกรนะ” คนตรงหน้าพูดขึ้น “ไอ่พี่ทิศฝากบอกว่าให้มึงไปรอเขาที่ม้าหินอ่อน ข้างๆ ตึกตรงนั้น”
ลากสายตามองตามนิ้วที่กรชี้ไป เจอกับกลุ่มพี่สิบทิศนั่งอยู่ แต่ในนั้นไม่มีเขา แล้วเรียกกูมานั่งเพื่อ
“พี่มันบอกว่าเดี๋ยวมา”
“อือ” ขารรับในลำคอ แล้วเดินแยกจากกรตรงเข้ามาหากลุ่มพี่ว้ากทันที
“พี่ๆ สวัสดีครับ” ผมทักขึ้นทันทีที่มาถึง ยกมือไหว้พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ไปให้
“มาทำไม” โอ้โห พี่มึง ถ้าจะถามเสียงเหมือนจะฆ่ากูขนาดนี้ นั่งเงียบๆ เหมือนตอนแรกที่เจอกันเถอะ บอกตรงๆ ได้แค่คิดในใจแหละครับ หน้าโคตรดุ
“มาหาพี่สิบทิศครับ”
“สัสเปอร์ น้องมันกลัวหมดแล้ว ไอ่สัส” พี่กันถลึงตามองเพื่อนตัวเอง จากนั้นก็หันมาที่ผม “นั่งก่อนอะตอม”
“เดี๋ยวมันมา มึงรอมันแปป มันกำลังว้ากน้องอยู่” พี่สิงพยักพเยินหน้ามายังที่ว่างข้างๆ พี่กัน
“มานั่งนี้”
“ไอ่สัส ออกนอกหน้าฉิบหาย” พี่สิงมองหน้าเพื่อนตัวเอง ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่ยกนิ้วกลางส่งไปให้เท่านั้น จากนั้นก็ลากผมมานั่งลงข้างๆ พี่เปเปอร์ มาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ แต่คือแบย พี่มึงถามผมก่อนไหม ว่ากูอย่างนั่งตรงนี้หรือเปล่า
“พี่เรียกผมมาทำไม” นั่งลงตามแรงกดไหล่ของพี่สิบทิศ เงยหน้ามองเขาด้วยใบหน้าบึ่งตึง
“มาทำงานไอ่สัส แล้วเลิกทำหน้าแบบนั้นด้วย” เอ้า กูผิดด้วยหรอวะ ก็กูไม่โอเคอะ “ก็บอกให้เลิกไง”
“โอ้ย!! พี่ทิศผมเจ็บนะ” ส่งเสียงร้องประท้วงเขาในลำคอ บีบมาได้ บีบอย่างเดียวไม่พอนะยังจะส่ายไปมาอีก “ปล่อย”
“ปล่อยไอ่อะตอมได้แล้วมั้ง เล่นอะไรเกรงใจกูด้วย” อยากขอบคุณพี่เปเปอร์สุดๆ พึ่งมีประโยคนี้นี่แหละที่พี่มันพูดเข้าหูอะ
“เออ ไอ่สัส แม่ง จะเก็บคนน่ารักไว้แดกคนเดียวเลยมั้ง” มองหน้าไอ่พี่สิงอย่างเหวอๆ “แฮ่ๆ พี่ล้อเล่นอะตอม แต่ว่าเราน่ารักจริงๆ”
Guest
