หาก ยัง ไม่ สาย เกิน รัก
(Drama)
เหนือเมฆ & พาย
“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันหรอกเหนือเมฆ ฉันเซ็นใบหย่าให้นายแล้ว”
“แต่ว่าฉันยังไม่ได้เซ็น และจะไม่มีวันหย่าด้วย!"
VS
ศิลา & ว่านหอม
“ไหนพี่บอกว่าไม่เคยรักผมและไม่คิดจะรักไง! คนแบบผม...พี่สามารถหาเอาแถวไหนก็ได้ ถ้าแน่จริงพี่ก็ต้องขาดผมให้ได้สิครับ”
“อ๋อ... ที่ทำตัวงี่เง่าก็เพราะว่าน้อยใจที่ฉันไม่รักนี่เอง ฟังนะว่านหอม ฉันรักคนอย่างนายไม่ลงจริง ๆ”
ตัวอย่าง
“พี่ศิลาครับ ช่วยทำเหมือนกับว่าเรามีอะไรกันแล้ว...ได้ไหม” วินาทีที่เห็นเหนือเมฆกำลังเดินเข้ามาในบ้าน สมองของพายก็สั่งให้ทำอะไรบางอย่างเพื่อไม่ให้อดีตสามีมายุ่งวุ่นวายด้วย ตอนนี้ก็เท่ากับว่าเขาไม่ใช่ภรรยาของเหนือเมฆแล้ว เพราะได้เซ็นใบหย่าเป็นอันเรียบร้อย
“ได้สิ พี่ยินดีทำเพื่อพายอยู่แล้ว” ศิลาตอบตกลงอย่างไม่มีความลังเลใจเลยสักนิด
“ขอบคุณนะครับ ผมอยากให้เรื่องระหว่างผมกับเหนือเมฆมันจบแบบที่จบกันจริง ๆ สักที”
“พี่ขอถามอีกที พายแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะทำแบบนี้”
“แน่ใจสิครับ แต่ถ้าพี่ศิลาเปลี่ยนใจไม่อยากช่วยผม ก็ไม่เป็นไร”
“ไม่ใช่แบบนั้น พี่แค่ถามดูเฉย ๆ”
พอพูดจบคำ ศิลาก็คว้ามือของพายมาจับไว้แบบประสานนิ้วกันก่อนจะพาไปเจอเหนือเมฆเพื่อเล่นละครฉากใหญ่ที่ต้องสวมบทบาทเป็นคนรักกัน
“พาย”
ทันทีที่เหนือเมฆมองมาเห็นภรรยาจับมือเดินเคียงคู่มากับศิลา หัวใจของเขาก็กระตุกวูบด้วยความหึงหวง รีบตรงดิ่งเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อที่จะแยกทั้งสองคนออกห่างจากกัน
“อย่ามาแตะต้องพาย” ศิลารีบเอาตัวมายืนขวาง ป้องกันไม่ให้เหนือเมฆเข้ามาใกล้พายได้ แต่มีหรือที่คนกำลังหึงหวงภรรยานั้นจะยอมเชื่อฟัง
“มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง หลบไป!” เหนือเมฆผลักไหล่ชายหนุ่มรุ่นพี่อย่างพร้อมมีเรื่องถ้าหากยังกล้ากีดกันไม่ให้เขาได้ปรับความเข้าใจกับพาย
“เราไม่มีอะไรต้องคุยกันหรอกเหนือเมฆ ฉันเซ็นใบหย่าให้นายแล้ว”
“แต่ว่าฉันยังไม่ได้เซ็นและจะไม่มีวันหย่าด้วย ...ฉันรู้ความจริงเรื่องแหวนแต่งงานแล้วนะ ทำไมไม่พูดความจริงล่ะ ทำไมต้องปล่อยให้ฉันเข้าใจผิดจนเรื่องระหว่างเรามันกลายมาเป็นแบบนี้” เขาโคตรอยากรู้เหตุผลว่าเพราะอะไรพายจึงไม่ยอมพูดความจริงตั้งแต่ทีแรก ทำไมต้องปิดบังและปล่อยให้ทุกอย่างเกือบพังแล้วจริง ๆ
“ถึงจะรู้มันก็ไม่มีประโยชน์หรอก สุดท้ายนายก็ต้องเลือกแม่อยู่ดี”
“ฉันขอโทษแทนคุณแม่ด้วยนะ ต่อจากนี้มันจะมีแค่เรานะพาย ฉันจะไม่กลับไปเหยียบที่บ้านหลังนั้นอีก ฉันรับไม่ได้ที่แม่ทำร้ายนาย ...ได้โปรดหนีไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกันจะได้ไหม ฉันขอโทษจริง ๆ”
“บอกแล้วไงว่ามันไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้นายยืนพูดทั้งวันมันก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิม เพราะว่าฉัน...เป็นของพี่ศิลาแล้ว”
“ไม่จริง... โกหกใช่ไหม!” เหนือเมฆจ้องหน้าพายอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ ร่างกายของเขาตอนนี้มันร้อนเป็นไฟไปหมด แค่ลองคิดว่าพายอยู่ในอ้อมกอดของศิลา เขาก็จะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว
...ให้ตายสิ!
ว่านหอมที่ได้ยินไปพร้อมกันก็ถึงกับหัวใจสลาย เขาเชื่อสนิทใจว่าเป็นเรื่องจริงเพราะการกระทำของศิลานั้นมันบ่งบอกชัดเจนว่ายังรักพายเสมอ ส่วนเขามันก็เป็นได้แค่ที่รองรับอารมณ์และไม่เคยมีความสำคัญสำหรับศิลาเลยจริง ๆ ไม่มีทางที่ผู้ชายสูงส่งจะมาหลงรักคนที่ทั้งต่ำต้อยและสกปรก มันคงถึงเวลาแล้วที่เขาต้องตัดใจจากศิลาอย่างจริงจังสักที!
...ผมขอให้พี่ศิลามีความสุขกับคนที่พี่รัก ส่วนผมก็จะไปตามทางของตัวเอง ทางที่มันสกปรกจนพี่ไม่กล้าเดินมาหา ลาก่อนนะครับ หวังว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีก
“คิดว่าฉันจะกล้าเอาเรื่องแบบนี้มาโกหกหรือไง กลับไปซะเถอะเหนือเมฆ เราจบกันแค่นี้แล้วก็อย่ามาให้ฉันเห็นหน้านายอีก ...ไปสิ!”
“มึงยุ่งกับเมียกูทำไม!”
เหนือเมฆกรูเข้ามาชกหน้าศิลาด้วยความโมโหหึงจนถึงขั้นควบคุมสติอารมณ์ไม่อยู่ ส่วนคนที่ไม่ทันตั้งรับก็เสียหลักล้มลงไปกับพื้น และทันใดนั้นเหนือเมฆรีบตามมาต่อยซ้ำ ๆ
“โอ๊ย!”
ศิลาพยายามตั้งหลักและหาจังหวะเอาคืน เขาชกหน้าเหนือเมฆอย่างไม่ยอมถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว ที่นี่มันบ้านของเขา ใครก็ไม่ควรมาหยามกันเช่นนี้ ดังนั้นทั้งสองคนจึงแลกหมัดกันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ง่าย ๆ ถึงแม้ว่าพายจะพยายามห้ามแล้วก็ตาม
จนกระทั่งทุกอย่างหยุดลงเพราะต่างคนต่างเจ็บตัวและเหนื่อยพอกัน พายรีบมานั่งลงข้าง ๆ ของศิลาอย่างแสดงความเป็นห่วงและสงสาร รวมทั้งรู้สึกผิดที่พี่ชายใจดีต้องมาเจ็บตัวเพราะเขาแท้ ๆ
“ขอโทษนะครับที่ผมเป็นต้นเหตุทำให้พี่ศิลาต้องเจ็บตัว”
“ช่างเถอะ แค่นี้เอง”
ศิลารีบพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนให้ได้ก่อนเหนือเมฆ เพราะจะได้ถือว่าตนเองเป็นฝ่ายชนะ แต่เหนือเมฆก็รีบลุกขึ้นมาชกหน้าอีกครั้งจนทำเอาศิลาต้องล้มลงไปอีกหน คนที่กำลังโมโหหึงจึงรีบอาศัยจังหวะนี้กระชากแขนของพายเพื่อพาเดินไปด้วยกัน ทิ้งให้เจ้าของบ้านได้แต่มองตามด้วยความเจ็บใจ
“ไอ้บ้าเอ๊ย แรงเยอะชะมัด หมัดหนักฉิบหาย” ศิลาบ่นเบา ๆ อย่างรู้สึกเสียหน้า จากนั้นจึงมองหาว่านหอมเพื่อขอร้องให้มาช่วยทำแผลกับทายาให้ แต่กลับมองไม่เห็นแม้แต่เงา!
“ปล่อยนะเหนือเมฆ ฉันไม่ไปกับนาย ...ปล่อยไง!”
“ปล่อยก็โง่สิ! ...โคตรเจ็บเลยรู้ไหมตอนที่ฉันเห็นนายเป็นห่วงมัน แทนที่จะมาดูว่าผัวเจ็บตรงไหนบ้าง” เขาทั้งเจ็บทั้งเสียใจจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
...ทำไมพายต้องเห็นคนอื่นสำคัญกว่าเขาด้วย!
“สมน้ำหน้า ก็อยากทำตัวเป็นหมาบ้าเอง”
“อย่าเห็นชู้สำคัญกว่าผัวอีก จำเอาไว้!”
Guest
