เสิ่นเหยาจื่อทะลุมิติมาอยู่ในร่างหญิงสาวยากจนยังไม่พอ ยังถูกย่ากับลุงใจเหี้ยมคิดขายให้เป็นอนุชายคราวพ่อ ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังจะขายน้องสาววัยเจ็ดขวบให้เป็นเจ้าสาวถูกเผาไปพร้อมกับคนตาย และขายน้องชายวัยสามขวบให้คนค้าทาส
ในเมื่อสวรรค์โยนนางมาไว้ตรงนี้ ก็อย่าหวังว่านางจะยอมตายทั้งเป็นอีกครั้ง
นางแกล้งโง่ให้สองแม่ลูกใจเหี้ยมตายใจ ก่อนแอบนำทองแท่งที่ติดตัวมาตอนทะลุมิติไปขาย เพื่อวางแผนพาน้อง ๆ หนีเอาชีวิตรอด
แต่แล้วสวรรค์ก็บรรดาล นางบังเอิญพบบุรุษรูปงามปานล่มเมืองที่กำลังจะถูกแม่เล้าขายให้พ่อค้าทาส ถึงเขาจะเป็นใบ้ แต่คนคลั่งผู้ชายหล่ออย่างเสิ่นเหยาจื่อใครจะสนกัน
นางไม่ลังเลควักทองแท่งหนึ่งอันเสนอตัวซื้อเขามา แล้วลากเขามาร่วมในแผนการใหม่ของตน หากแต่นางไม่รู้เลยว่าสามีใบ้ที่ซื้อมามีความลับบางอย่างซ่อนไว้อยู่
เมื่อจัดการย่ากับลุงตัวร้ายเรียบร้อยเสิ่นเหยาจื่อจึงพาน้อง ๆ และสามีที่ซื้อมาหนีออกจากเมือง เพื่อไปเริ่มชีวิตใหม่อีกเมืองหนึ่ง ทว่าชีวิตมิได้ง่ายดายอย่างที่คิด …ภัยแล้งกำลังกัดกินทุกชีวิต อาหารขาดแคลน ผู้คนอดอยาก
เสิ่นเหยาจื่อทะลุมิติมาไม่มีมิติวิเศษ ไม่มีระบบช่วยเหลือ นางมีเพียงห่อผ้าผืนเก่าที่ใส่มันเทศ ตะไคร้ และทองแท่งไม่กี่ก้อน
แต่แค่นี้ก็พอแล้ว พอให้นางพาครอบครัวรอด พอให้นางพลิกชะตาหมู่บ้านและผู้คนที่เดือดร้อน
“แม่นางเจ้าจะซื้อเขาไปทาสอย่างนั้นหรือ?” ชาวบ้านที่ยืนมุงดูเหตุการณ์กล่าวถาม
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าซื้อเขาไปเป็นสามี”
คำตอบของนางทำเอาผู้คนที่ได้ยินเบิกตากว้าง ไม่เว้นแม้แต่ชายหนุ่มรูปงาม เขารีบหันขวับมองนางในทันที ‘นางเป็นสตรีเช่นใดกัน’
“แต่เขาเป็นใบ้ แม่นางสติดีหรือไม่”
“ข้าไม่สนเจ้าค่ะ ขอเพียงหน้าตาหล่อเหลาก็พอแล้ว”
สิ้นคำเสิ่นเหยาจื่อพลันคว้ามือใหญ่ของชายหนุ่มขึ้นมาจับ แจ่เขากลับเบิกตากว้างรีบสะบัดมือของนางออกอย่างทันควัน
เสิ่นเหยาจื่อยิ้มกริ่ม นางชอบท่าทางเล่นตัวของเขายิ่งนัก “มือเจ้านุ่มนิ่มจัง เจ้าเป็นของข้าแล้ว ให้ข้าจับเถอะสามี” ว่าแล้วหญิงสาวก็เข้าจับประสานมือของเขาไว้แน่น พลางลากตัวเขาให้เดินตาม
บุรุษรูปงามได้แต่ทอดถอนลมหายใจ หรี่ตาเขียวมองนางแล้วเดินตามไปอย่างจำยอม เพราะนี่คือหนทางรอดของเขา
นิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ชื่อตัวละคร สถานที่ล้วนถูกสมมุติขึ้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน หากมีส่วนไหนผิดพลาดต้องขออภัยด้วยนะคะ
Guest
