ไม่ต้องคิดอะไร? แค่ไปให้ถึง

ตอนที่ 1: คนเดียวที่ต้องหยุด 

ป. เป็นชื่อของผม พื้นเพเป็นเด็กอีสานเกิดที่บ้านไทยจาน  

อำเภอหนองหงส์ จังหวัดบุรีรัมย์ ก่อนที่จะย้ายมาอยูที่ 

อำเภอสอยดาว จันทบุรี ตอนที่ผมมีอายุย่าง 11 ขวบ  

ครอบครัวผมมีลูก 6 คน ชาย 5 หญิง 1  

ส่วนผมเป็นที่ 4 เกิดห่างจากพี่คนโต 6 ปี  

ก่อนผมเรียนจบชั้น ป.4 น้องสาวคนเล็กก็เกิดมาดูโลก  

ครอบครัวเราย้ายมาอยู่กับญาติที่บ้านปะตง อำเภอสอยดาว  

ก่อนพ่อจะได้เงินจากการขายที่นามรดกปู่ ไปซื้อที่ดิน 

ประมาณ 100 ไร่ ที่บ้านเนินทอง ใกล้กับชายแดนเขมร 

ที่นี่พี่ชาย 3 คนกับน้องชายคนเล็กต้องไปโรงเรียนกันหมด  

ผมจึงต้องเป็น “คนที่ต้องหยุด” เรียนเป็นพี่เลี้ยงน้อง  

ไม่มีใครถามผมเลยว่า “อยากเรียนไหม”  

ผมเคยคิดที่จะไปสมัครเรียนกับครูใหญ่โรงเรียนบ้านตามูล 

ที่อยู่ห่างจากบ้านประมาณ 5 กิโลเมตร แต่ผมคงไม่กล้าพอ 

บางครั้งผมเคยจินตนาการไปว่า ผมแอบไปสมัครเรียนกับครูแล้ว  

เขาถามแค่ว่า “พ่อแม่มาด้วยไหม” 

ผมตอบไม่ได้ และไม่กล้าที่จะตอบ  

หรือความจริงผมอาจจะเดินไปหาครูมาแล้วก็ได้ 

ซึ่งผมก็ไม่อยากที่จะจดจำมัน  

ผมบอกพ่อกับแม่หลายครั้งว่า "ผมอยากไปโรงเรียน" 

แต่พ่อผมจากเดิมเคยเป็นผู้ใหญ่บ้าน เป็นผู้นำ  

คนเคารพนับถือ วันๆ อยู่กับการจับโจรผู้ร้าย  

แต่ตอนนี้เขากลายเป็นชาวไร่อย่างเต็มตัวไปแล้ว  

เขาปลูกข้าวโพด ฝ้าย มันสำปะหลัง  

มากกว่า 200 ไร่ ทำมากกว่าที่ดินที่เขามีด้วยซ้ำ  

ส่วนแม่จากชีวิตที่สุขสบาย ต้องตกที่นั่งลำบาก 

ใช้แรงงานสร้างฝันตัวเป็นเกลียวในไร่ไม่แพ้กัน  

ผมละทำอะไร...ก็แค่ “ไม่ได้ไปโรงเรียน” เหมือนคนอื่น  

"พ่อแม่ รังแกฉัน" คำนี้มันเกิดขึ้นเป็นปมในหัวใจ  

ผมเหมือนถูกตัดออกจากโลกของการศึกษาทั้งที่ใจอยากจะเรียน 

นับตั้งแต่วันนั้น ความผิดหวังในชีวิตก็เริ่มก่อตัวสะสมขึ้นทีละนิด  

พ่อกับแม่ เลือกปฏิบัติ ผมคนเดียวที่ไม่ได้เรียน 

ไม่มีใครมาปลอบประโลม ไม่มีใครมาถาม ไม่มีใครรู้ว่าผมคิดอะไร 

ความผิดหวังมันกัดกร่อนความรู้สึกอยากเป็นคนดีของผมไปทีละน้อย  

และนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตห่วยๆ  

ที่จะดำเนินต่อไป