ท่ามกลางแสงเทียนริบหรี่ในห้องพิธีที่อบอวลด้วยไออาคม 'นลิน' ยอมทอดกายลงบนพื้นพรมเพื่อให้ 'พ่อหมอเพชร' จอมขมังเวทย์หนุ่มผู้ลึกลับสลักอักขระลงบนผิวเนื้ออ่อน ทุกครั้งที่ปลายเข็มรัวปักมันไม่ใช่เพียงความเจ็บปวดที่แล่นพล่าน แต่กลับเป็นความรัญจวนใจราวกับมีกระแสไฟที่ปลุกสัญชาตญาณดิบให้ตื่นเพริด!
...
“มองหน้าข้า! แล้วบอกข้าซิว่าระหว่างความอายที่เอ็งมีตอนนี้กับความฉิบหายที่เอ็งกำลังจะเจอพรุ่งนี้! เอ็งกลัวอะไรมากกว่ากัน?”
"ช่วยนลินด้วยเถอะนะคะ พ่อหมอจะให้ทำอะไรนลินก็ยอมแล้ว ฮึก! ฮือ!”
พ่อหมอเพชรจ้องลึกลงไปในดวงตาซึ่งเต็มไปด้วยน้ำตาของดาราสาวราวกับจะอ่านไปให้ถึงก้นบึ้งของวิญญาณ และเมื่อเขาเห็นความยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงในแววตามือแกร่งที่เคยขยุ่มเส้นผมก็คลายออก แล้วเปลี่ยนเป็นใช้ปลายนิ้วหยาบลูบไล้ไปตามกรอบหน้าสวยเฉียวอย่างถือวิสาสะ
“เผยอปาก!”
เสียงทุ้มต่ำนั้นออกคำสั่งพลางกดปลายนิ้วลงบนริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ ซึ่งหญิงสาวก็ทำตามอย่างว่าง่าย สัมผัสแรกที่เนื้อสีผึ้งแตะลงบนกลีบปากคือความเย็นเยียบชวนขนลุก แต่มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มราวกับถูกไฟลามเลียในชั่วพริบตา พ่อหมอเพชรใช้นิ้วคลึงวนเนื้อสีผึ้งไปทั่วริมฝีปากนลินอย่างเชื่องช้า เขาจงใจเน้นย้ำทุกรอยหยัก
“จากนี้ไปทุกคำที่เอ็งพูดออกไป จะเหมือนมนต์สะกด ใครได้ยินต้องเคลิ้มตาม ใครได้สบตาต้องยอมสยบ แม้แต่นังนั่นที่เอ็งเกลียดนักหนามันก็จะกลายเป็นเพียงฝุ่นใต้ตีนเอ็ง!”
...
นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่นิยายจรรโลงสังคม นิยายเรื่องนี้ไม่เหมาะกับผู้มีอายุต่ำกว่า 18 ปี นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาและการกระทำของตัวละครที่ไม่เหมาะสม ชื่อตัวละคร และการกระทำต่าง ๆ ถูกสมมุติขึ้นไม่ได้อ้างอิงจากเรื่องจริงใด ๆ ผู้แต่งหวังว่าผู้อ่านทั้งหลายจะมีวิจารณญาณในการอ่านมากพอ
*** สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ แก้ไขส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายเรื่องนี้โดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงานหากผู้ใดฝ่าฝืนเจ้าของผลงานจะดำเนินการทางกฎหมาย ***
Guest
