ย้อนกลับมาครานี้ข้าจะไม่ทำตัวโง่งมอีกแล้ว

ในอดีต หลี่ซิงเฉินไม่เคยคิดว่าตนเองมีค่าอะไรนัก เมื่ออยู่ใต้เงาของพี่ชายที่เก่งกาจและประสบความสำเร็จในทุกเรื่อง เขาเลือกจะปล่อยชีวิตให้ไหลไปวัน ๆ ไม่พยายาม ไม่ดิ้นรน และค่อย ๆ ตีตัวออกห่างจากคนที่ควรเรียกว่าเป็นครอบครัว ความอิจฉาและความรู้สึกด้อยค่าทำให้เขาไม่เคยมองเห็นความตั้งใจของอีกฝ่าย มีเพียงความไม่ชอบใจที่ฝังลึกโดยไม่เคยคิดจะเข้าใจ  

กระทั่งทุกอย่างสูญสิ้น เขาจึงได้รู้ความจริงว่าท่านพี่ผู้นั้นแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง เป็นเสาหลักของสำนัก เป็นโล่กำบังให้เขาโดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด แลกมาด้วยชีวิตที่ไม่มีแม้แต่เวลาจะหันกลับมามองความรู้สึกของตนเอง  

 เมื่อรู้ตัวอีกครั้ง เขาก็ไม่เหลือใครให้ปกป้อง ไม่เหลือแม้แต่โอกาสจะแก้แค้นหรือชดเชยสิ่งที่คนโง่เขลาเช่นตนได้กระทำลงไป  

ความเกลียดชังและความไร้ค่าที่เคยมีต่อผู้อื่นย้อนกลับมากัดกินเขาอย่างน่าสมเพช เหลือไว้เพียงความคิดสุดท้าย หากย้อนเวลากลับไปได้…  

เขาจะไม่เลือกเป็นคนเช่นเดิม เขาจะทำตัวให้ดีกว่ามากกว่าที่เคยเป็น  

จะรักพี่ชายให้มาก มากเท่าที่คนผู้หนึ่งจะทำได้ เพื่อชดเชยทุกช่วงเวลาที่เขาสูญเสียไป  

เขาจะแข็งแกร่ง แข็งแกร่งให้มากพอจะปกป้องครอบครัวของตนเอง  

ไม่ใช่ปล่อยให้ทุกสิ่งพังทลายลงต่อหน้าตาเช่นนี้… 

กราบแนบเท้าผู้อ่านทุก ๆ ท่านขอรับ 

วันนี้ฤกษ์ยามงามดีได้เวลาที่ใต้ฟ้าได้มาเปิดเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สี่แล้วขอรับ เรียกได้ว่าเรื่องนี้ปล่อยสมองเบอลสุดๆไปเลย ไม่เอาอะไรแล้ว นายเองเราเด็ดขาดและโหดสุดๆไปเลย ใครรับไม่ไหวให้หนีไป