เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบกับพื้นปูนซีเมนต์สลับกับเสียงหอบหายใจหนักๆ ของชายหนุ่มในชุดวิศวะที่ตอนนี้สภาพดูไม่ได้ ‘เพทาย’ เดือนคณะวิศวะที่สาวๆ คลั่งไคล้ บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยเขียวช้ำ
เขานอนกองอยู่บนพื้นท่ามกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์นับสิบคน แต่สายตาของเขากลับไม่ได้โฟกัสที่พวกมัน... สายตาเขากลับจ้องมองไปที่ ‘ร่างเพรียว’ ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่าๆ
‘เรย์’ หัวหน้าแก๊งนักเลงสาวในคราบทอมบอย ผมสั้นระต้นคอรับกับใบหน้าที่สวยคมเกินหญิง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนเผยให้เห็นรอยสักรูปมังกรที่พันธนาการอยู่บนลำคอระหง สายตาที่เธอมองลงมามีเพียงความสมเพช
"ปากดีนักนะมึง... อยากลองของกับกูเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้น ก่อนที่เธอจะพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าคนบนพื้น
"หึ... ปากผมไม่ได้มีดีแค่ไว้นิ่งๆ นะครับ... ไว้ ‘อม’ อย่างอื่นก็ได้"
พลั่ก!
คำพูดกวนประสาทจบลงด้วยฝ่าเท้าของลูกน้องนางเอกที่อัดเข้าที่กลางลำตัวเพทายอย่างจัง เขาสำลักเลือดออกมา แต่กลับยังฝืนยิ้ม
"พวกมึง... จัดให้มันจำไปจนตาย แต่อย่าให้ถึงตายล่ะ กูยังอยากเห็นหน้ามันตอนร้องขอชีวิตอีกรอบ" เรย์สั่งเสียงเรียบก่อนจะลุกขึ้นยืน
ลูกน้องนับสิบกรูเข้าใส่เพทาย เสียงหมัดและเท้ากระทบเนื้อดังระงมไปทั่วซอยเปลี่ยว เพทายโดนซ้อมจนสติเริ่มเลือนราง กระดูกซี่โครงน่าจะหักไปหลายซี่ เลือดไหลอาบตาจนภาพตรงหน้ากลายเป็นสีแดง
แต่วินาทีที่เขากำลังจะหมดสติ ภาพสุดท้ายที่เห็นคือเรย์ที่เดินเข้ามาใกล้ แล้วใช้เท้าเหยียบลงบนอกของเขาเบาๆ สายตาที่ดุดันคู่นั้น... มันช่างสวยงามจนเขาใจสั่น
‘เชี่ย... โคตรสวย... อยากได้เป็นเมียว่ะ...’ นั่นคือความคิดสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป
เสียงเครื่องช่วยหายใจดังประสานกับเครื่องวัดการเต้นของหัวใจ ร่างของเพทายเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง เพื่อนสนิทในแก๊งวิศวะยืนมองด้วยความเวทนา
"มันจะรอดไหมวะ? โดนหนักขนาดนี้"
"หมอบอกว่าตับแตก ซี่โครงหักทิ่มปอด สลบไปสามวันแล้ว"
ทันใดนั้น นิ้วมือของคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ขยับ เพทายค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ทันทีที่ถอดหน้ากากออกซิเจนออกได้ คำแรกที่เขาพึมพำออกมาคือ...
"เรย์... เมียกู... สวยฉิบหายเลย..."
"ไอ้เชี่ยทาย! มึงเกือบตายเพราะเขายังจะไปรักเขาอีกเหรอ!" เพื่อนตะโกนด่า แต่นั่นไม่เข้าหูเพทายเลยแม้แต่น้อย ในสมองเขามีเพียงใบหน้าสวยดุของสาวทอมคนนั้นที่คอยหลอกหลอน... และเขาต้องเอาเธอมานอนใต้ร่างให้ได้!
Guest
