กับดัก(รัก)ร้ายนายช่างกล

"หึ... มึงนี่มันซื่อบื้อจนกูเริ่มจะรำคาญจริงๆ ว่ะ สกาย"

เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างนึกสมเพช เปรมยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่กำยำของเขาบดบังแสงแดดที่ส่องเข้ามาจนห้องทั้งห้องตกอยู่ในเงามืดมิด เขาจงใจยืนค้ำหัวสกายไว้ เพื่อให้เงาของเขาปกคลุมร่างที่สั่นเทานั้นไว้ทั้งหมด

"มึงคิดว่าพี่สาวมึงจะรักน้องต่างแม่ที่เกิดมาจากผู้หญิงที่แย่งความสุขไปจากแม่มันงั้นเหรอ? มึงคิดว่ามันจะยอมเห็นมึงมีชีวิตที่ดี มีความสุขงั้นเหรอ?"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและราบเรียบ แต่ละคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิมของสกาย เปรมจงใจตอกย้ำความจริงที่โหดร้ายเรื่องปมครอบครัว เพื่อให้สกายรับรู้ว่าความแค้นของน้ำนั้นมีรากฐานที่ลึกเกินกว่าที่คนอย่างสกายจะจินตนาการได้

"สำหรับน้ำ... มึงไม่ใช่ 'น้องชาย' แต่มึงคือ 'ความผิดพลาด' ของพ่อ... คือสิ่งที่ทำให้ชีวิตมันพัง... เพราะฉะนั้น การที่มันสั่งให้กูมาขยี้มึงให้จมดินแบบนี้... มันก็แค่การทวงคืนความยุติธรรมให้ตัวมันเองเท่านั้นแหละ มึงเข้าใจหรือยัง?"

เขาแสยะยิ้มร้ายกาจ แววตาที่มองสกายไม่มีความลังเลหรือความสงสารหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย เปรมจงใจทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงของความแค้น เพื่อให้สกายรู้สึกว่าโลกทั้งใบ และครอบครัวได้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว