ห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกคิรินกรุ๊ปสูง 48 ชั้น ดูเงียบสงบจนน่ากลัว แสงไฟสีเหลืองอบอุ่นจากโคมระย้าหรูหราไม่สามารถละลายความเย็นชาที่แผ่กระจายออกมาจากร่างกายของชายคนหนึ่งได้เลย
คิริน วัฒนาเศรษฐ์ นั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนังสีดำ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือกำลังพลิกเอกสารบางอย่างด้วยสายตาไร้ความรู้สึก
ประตูถูกเปิดออก
ลลินเดินเข้ามาในชุดเดรสทำงานสีเทาเรียบ ๆ ผมมัดสูง ใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความเหนื่อยล้า เธอยืนตรงกลางห้อง มือทั้งสองข้างกำแน่นจนข้อนิ้วขาว
“คุณเรียกฉันมา มีอะไรคะ?” เสียงเธอเรียบ แต่ไม่สั่น
คิรินยกสายตาขึ้นมองเธอช้า ๆ จากปลายเท้าขึ้นมาถึงใบหน้า สายตานั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ซ่อนไม่มิด
“ลลิน… ลูกสาวของไอ้สมชาย” เขาพูดชื่อพ่อเธอด้วยน้ำเสียงต่ำราวกับคำสาป “นั่งสิ”
ลลินไม่ขยับ “ยืนก็ได้ค่ะ ฉันไม่ใช่คนสนิทอะไรกับคุณ”
คิรินยิ้มมุมปากเยาะเย้ย “ยังไม่ทันเริ่มด้วยซ้ำ แต่ปากดีขนาดนี้แล้วเหรอ?”
เขาลุกขึ้นยืน เดินช้า ๆ เข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยคละคลุ้ง ลลินยังคงยืนนิ่ง ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
“ฉันมีข้อเสนอให้” คิรินหยุดห่างจากเธอเพียงครึ่งเมตร “เธอจะมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวฉัน เป็นเวลา… ไม่ต่ำกว่าสองปี ฉันจะช่วยเคลียร์หนี้สินของพ่อเธอทั้งหมด รวมดอกเบี้ยที่ทบต้นอีกเกือบห้าสิบล้าน”
ลลินตาโต “สองปี? แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?”
“ก็ดี” คิรินยื่นมือไปแตะคางเธอเบา ๆ แต่สายตาเย็นยะเยือก “บ้านเธอจะถูกยึด พ่อเธอจะติดคุกเพราะข้อหาโกงบริษัทเก่า และเธอ… จะไม่มีที่อยู่”
เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ “หรือเธออยากเห็นแม่ที่ป่วยต้องนอนตายบนฟูกเก่า ๆ มากกว่า?”
ลลินตัวสั่นด้วยความโกรธ เธอสะบัดหน้าหนีมือเขา
“คุณมัน… เลวทรามที่สุด”
“เลวทราม?” คิรินหัวเราะในลำคอ “พ่อเธอต่างหากที่เลวทรามที่สุด เขาฆ่าพี่ชายฉัน เขาทำให้แม่ฉันต้องฆ่าตัวตายเพราะความสิ้นหวัง แล้วเธอคิดว่าฉันจะใจดีกับลูกสาวของมันได้ยังไง?”
ลลินมองตรงเข้าไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น “ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น! ฉันไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าพ่อฉันทำอะไรไว้!”
“ไม่รู้?” คิรินกระชากข้อมือเธอแรงจนตัวเธอเซเข้าหาเขา “งั้นฉันจะทำให้รู้… ทีละนิด ทีละนิด”
เขาดึงเธอเข้าไปกอดรัดแน่น ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบลงบนปากเธออย่างดุเดือด ไม่ใช่จูบแห่งความรัก แต่เป็นจูบแห่งการลงโทษ
ลลินดิ้นรนสุดแรง มือทั้งสองข้างผลักอกเขาเต็มแรง แต่ยิ่งดิ้น คิรินยิ่งกดจูบลึกเข้าไป ลิ้นร้อนแทรกผ่านฟันเธอ ดูดดึงอย่างไม่ปรานีจนเธอขาดอากาศหายใจ
“อ๊ะ… ปล่อย!” ลลินกัดริมฝีปากเขาแรงจนเลือดซึม
คิรินถอยออกเล็กน้อย เลือดสีแดงสดเปื้อนมุมปาก เขายิ้มอย่างบ้าคลั่ง
“กัดแรงดี… แต่เธอยังกัดไม่แรงพอ” เขาใช้นิ้วโป้งเช็ดเลือดที่มุมปากตัวเอง “สองปีนี้… ฉันจะทำให้ชีวิตเธอกลายเป็นนรก ลลิน ทุกวัน ทุกคืน เธอจะต้องชดใช้ความผิดของพ่อเธอ”
ลลินหอบหายใจ น้ำตาคลอแต่เธอไม่ยอมให้ไหล “ฉันยอม… แต่ฉันสัญญากับตัวเองข้อหนึ่ง”
เธอมองตรงตาเขา ไม่หวั่นเกรง
“ฉันจะไม่รักคนแบบคุณ… แม้แต่ในฝัน”
คิรินหัวเราะดังลั่น เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและ… ความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้
“ดี… เพราะฉันก็ไม่ต้องการให้เธอรักฉัน” เขาก้มลงกระซิบ “ฉันต้องการให้เธอเกลียดฉัน… ให้มากที่สุด”
เขาปล่อยมือเธอ แล้วโยนสัญญาที่เตรียมไว้ลงบนโต๊ะ
“เซ็นซะ แล้วพรุ่งนี้เริ่มงานวันแรก”
ลลินมองสัญญาแผ่นนั้นด้วยสายตาเจ็บปวด แต่เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือก เธอคว้าปากกาเซ็นชื่อลงไปด้วยมือที่สั่นเทา
คิรินยืนมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน
“ยินดีต้อนรับสู่พันธนาการของฉัน… ลูกสาวของศัตรู”
Guest
