ท่ามกลางกลิ่นไหม้ของดินปืนที่ฟุ้งกระจายไปทั่วหุบเขา หลินเสวี่ยอิงทรุดกายลงกับพื้นหญ้า ชุดชาวยุทธ์สีขาวสะอาดตาของนางบัดนี้ขาดวิ่นเผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่อาบไปด้วยหยาดเหงื่อ เบื้องหน้าของนางคือกลุ่มชายชุดดำที่ถืออาวุธโลหะรูปร่างประหลาดที่ส่งเสียงดัง "ปัง" แล้วปลิดชีพศิษย์พี่ศิษย์น้องของนางไปจนหมด
"หนีไม่พ้นหรอกเสวี่ยอิง... วิทยาศาสตร์ของฉันมันล้ำหน้ากว่ากระบี่กะโหลกกะลาของพวกเธอเยอะ" เฉิน วิศวกรหนุ่มในชุดสูทสีดำขยับแว่นพลางแสยะยิ้ม
ทว่า... ท้องฟ้ากลับฉีกขาดออก! แสงสีม่วงเข้มสาดส่องลงมาพร้อมร่างสูงใหญ่ในเกาะเหล็กหนาหนัก อาเธลร่วงลงมาปักดาบยักษ์ลงบนพื้นดินจนเกิดคลื่นกระแทกทำลายกลไกของเฉินจนพินาศ
อาเธลหันกลับมาสบตากับหญิงสาวที่นอนหอบหายใจโรยริน กลิ่นอายความงามของนางปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของนักรบในตัวเขา "ข้าไม่รู้ว่านี่คือที่ไหน... แต่เจ้าคือผู้ที่ข้าจะปกป้องด้วยชีวิต และ 'ร่างกาย' ของข้า"
เขาอุ้มนางขึ้นในอ้อมแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม สัมผัสจากถุงมือเหล็กที่เย็นเยียบตัดกับผิวความร้อนผ่าวของนางอย่างรุนแรง...
