ไอริ แชมป์ MMA ดันเมาแล้วไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหมอตริน ลูกชายของฆาตกรต่อเนื่อง แล้วเขาก็หายไปเลยสามวัน ไอริตามไปวีนถึงโรงพยาบาล และยื่นคำขาดถ้าไม่ได้คิดจริงจังกับเธอก็ขอให้แยกย้ายทางใครทางมัน แต่หมอตรินไม่ยอม หลังจากข้ามขั้นตอนในครั้งแรก เขาก็เดินหน้าจีบเธอใหม่อย่างจริงจัง ถึงขั้นยอมทำตัวมุ้งมิ้งแบบที่คุณหมอมาดขรึมอย่างเขาไม่เคยทำมาก่อน ในที่สุดเขาก็ได้ใจของไอริมาครอง เมื่อต่างฝ่ายต่างคลั่งรัก ทำให้ไอริแพ้บนสังเวียน ส่วนหมอตรินตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าอาจจะเป็นฆาตกรต่อเนื่องเหมือนพ่อของเขา ไอริยังคงเชื่อมั่นในตัวหมอตริน แม้จะยังไม่รู้แน่ชัดว่าคนที่นอนร่วมเตียงกับเธอเป็นเทพบุตรหรือมัจจุราชกันแน่!!!
.............................................................................................................................................................
ไอริลืมตาขึ้นมาก็พบสายตาคมหวานเป็นสิ่งแรก เธอมองไปรอบห้องด้วยอาการตื่นกลัว
“นี่ที่ไหนคะ”
“ห้องผมเอง”
“คุณบอกว่าจะพาฉันไปส่งบ้าน” ไอริหน้างอ ลุกจากเตียงอย่างว่องไว
“ก็คุณไม่บอกว่าบ้านคุณอยู่ที่ไหน”
“ถ้าน้าปอนด์รู้ว่าฉันเมาไม่รู้เรื่องขนาดนี้ เขาต้องด่าฉันแน่ๆ” เธอยังทรงตัวไม่ได้ แต่ก็ฝืนที่จะออกไป ตรินคว้าตัวเธอมากอด
“คุณไม่ใช่เด็กแล้ว เขายังจะด่าคุณอีกเหรอ”
ถึงจะเมาแต่ไอริก็พอมีสติอยู่บ้าง เธอมองเจ้าของวงแขนกำยำด้วยสายตาเคลิ้มฝัน
“ผมเห็นคุณถูกต่อยหลายครั้ง เจ็บมั้ยครับ” น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยความอ่อนโยนและจริงใจ
ไอริเอียงคอมองชายหนุ่ม แล้วมีน้ำตารื้นในดวงตาคู่สวย
“ไม่เคยมีใครถามฉันอย่างนี้ สงสัยฉันจะแข็งแกร่งเกินไป จนใครๆ ก็คิดว่าฉันเจ็บไม่เป็น”
เธอโผเข้ากอดชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียว แล้วร้องไห้อย่างไม่อาย
“ฮือๆ”
“คุณไอริ”
ตรินดึงตัวเธอออกมา ใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตา แล้วมองสบตาคนในอ้อมกอดอย่างสื่อความหมาย ไอริลืมสัญชาตญาณของนักมวยเมื่ออยู่ต่อหน้าชายคนนี้ เธอปล่อยตัว ปล่อยใจตามแรงปรารถนา ตรินเชยคางของหญิงสาว แล้วจุมพิตแผ่วเบา
“คุณหมอ” ไอริยิ้มอย่างน่ารักน่าชัง
“จะให้ผมไปส่งที่บ้านมั้ยครับ” น้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยนถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง
“ไม่เอา ไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้ว กลับไปก็ไม่เจอใคร”
เธอพูดเสียงสั่นราวกับตัดพ้อชีวิต แล้วใช้แขนคล้องคอฝ่ายนั้น เผยอปากรอรับจูบรสหวานจากริมฝีปากเรียวเล็กที่ค่อยๆ ละเลียดเรียวปากสีชมพูอย่างอ้อยอิ่ง ใช้ลิ้นแทรกซอนเข้าไปในเขตแดนอันอ่อนหวาน ไอริพริ้มตาหลับอย่างเคลิบเคลิ้ม
‘ฉันควรจะวิ่งหนี แต่มันไม่ไหวจริงๆ จูบนี้ทำให้ไม่มีเรี่ยวแรงเลย ร่างกายมันร้อนรุ่มไปหมด’
Guest
